اینجا به وقت بارش باران، شهر دیوانههاست. علت دقیقش هم چندان مشخص نیست. اکثرا از باران فراریاند. کسی زیر باران قدم نمیزند. آدمها به ندرت بارانی میخرند. البته شاید یک دلیلش هم این باشد که اینجا شمال یا اروپا نیست. اینجا تهران است و به ندرت باران میآید. برای همین برایم عجیب است که با اولین قطرات باران به جای اینکه همه بریزند بیرون، همه سوار ماشینهایشان میشوند تا زودتر برگردند خانه.
میگویند در اروپا که آفتاب میشود، همه «لخت لخت» میریزند بیرون چون آفتاب در آنجا مسئلهی نادریست. اما اینجا آفتاب یک مسئلهی کاملا حل شده و بعضا مزاحم است. خورشید همه جا ریخته. اینجا و آنجا و توی پوست آدمهای زیبای سبزهرو.
ولی نمیدانم چرا اینجا هیچکس از آفتاب بدش نمیآید. یا مثلا چرا وقتی یک قطره باران میآید همه «بارانی پوشیده بارانی پوشیده» یا «چتر به دست چتر به دست» نمیریزند توی خیابانها تا یک ذره هم که شده از رطوبت هوا لذت ببرند. به هرحال در سرزمین ما باران پدیدهی نادری است. آب، نه تنها کم، که بعضا قطع است. با اینحال بیشتریها به وقت باران اخمهایشان میرود توی هم. تمام تاکسیها، اعم از زرد و سبز و تلفنی و بیسیمی و اینترنتی و آنلاین و گذری گرانتر میشوند. و همهی خیابانها شلوغ. و پیادهروها خلوت. اسما هوای دو نفره است، رسما شهر مردهها یا زامبیهای پشت فرمان. اینترنت هم بی هیچ دلیلی کند میشود. انگار باید این مسائل به هم ربط داشته باشند ولی هیچ ربط منطقيای ندارند. این قبول که بارانهای سیل آسا موجب لیزی خیابانها و فلانها و بیسارها میشود ولی باران سیل آسای این شهر کجا بود؟ نهایتا چند قطره نمنم میبارد.
اما همان چند قطره کافیاست تا همه را دیوانه کند و به هیچ دلیلی به سمت خانه برگرداند.
شاید یک روزی، اولین روزی که در این شهر نفرین شده باران بارید، یک آدم مهم به محض دیدن اولین قطرهها با عجله سوار ماشینش شده و رفته و بعد مریدانش پشت سر او همه سوار ماشینهایشان شدهاند و رفتهاند و بعد این تبدیل به یک رسم شده، بدون این که کسی دلیلش را بداند. یا شاید هم آن اول اولش دلیلش را همه میدانستند اما مثل همهی آیینها و کهنالگوها، دیگر همه فراموششان شده که اصلا چرا وقتی نم باران میزند باید سریعتر به خانه برگشت و فقط این رسم را کورکورانه دنبال میکنند چون غریزهشان به آنها میگوید.
مثل همه کارهای دیگری که میکنیم، وقتی غریزهمان به ما میگوید، بدون اینکه دلیلش را بدانیم. مثل میل به لیس زدن تهماندهی چسبیده به کیسهی بستنی لیتری وانیلی.
ولی نمیدانم چرا من دلم همیشه میخواهد در هوای بارانی نشست کنم. بمانم. نروم. و هیچوقت نروم. و صدای برخورد قطرههای باران روی چترم من را یاد ماجراجوییهای نکرده در هواهای بارانی نداشته بیندازد. یاد یک چیز اسرارآمیز و زیبا. یاد اینکه این زندگی قشنگ است. و آب هست. حتی در سرزمینی که آفتاب آنقدر همیشه هست که از حضورش سردرد میگیری.
شاید کهنالگوهای من به یک جای دیگر وصل است. به جایی که مردمش برای باران یک وجه لطیف دارند. شاید قوم و قبیلهام از قسمتی آمدهاند که خدایشان خدای آب و باران بوده نه خورشید.
اگر به چند هزار سال قبل برگردیم، با اجداد آریاییام برای مهاجرت به این فلات پر از خورشید مخالفت میکنم. هرچند نمیدانم آن موقع رای میگرفتند یا نه.
شاید جد من همانی بوده که از بس حاضر نشده بیاید پایش را با طناب به اسبهایشان بستهاند و روی زمین کشیدهاندش تا بیاید.
همانی که در هیچ کدام از عکسهای مادها و پارسها و پارتها نیست. چون داشته در چالههای آب بالا و پایین میپریده. یا شاید چون برای سنگتراشها سخت بوده عکس جنگجویی را که زیر بارش باران شجاعتر میشده روی سنگها حک کنند. چه کسی حالش را داشته آن همه باران روی سنگ بتراشد؟