دیشب، شب پنجم بود.
روزی روزگاری یک بوزینه و باخه (لاکپشت) به هم میرسند. آنها با هم دوستیای را آغاز میکنند -و هر یک از ایشان به یک دیگر میلی به کمال افتاد و مثلا چون یک جان میبودند در دو تن و یک دل در دو سینه- و این آغاز حسادت همسر باخه بود. پس خودش را به مریضی زد و باخه به دیدار او رفت. از همسرش پرسید که علاج درد تو چیست؟ گفت: «آن را دارو هیچ نمیتوان شناخت مگر دلِ بوزنه.» پس باخه چه تصمیمی گرفت؟ باید به چه کسی خیانت میکرد؟ دوستش؟ و یا همسرش؟
و من چیزهای زیادی فهمیدم. مثلاً اینکه گوگل ترنسلیت معادلی برای ک*ن نش*ر ندارد. و اینکه فکر میکند منگول یک ربطی به مغولستان دارد. گوگلترنسلیت، همینطور الکی الکی تبدیلم کرد به یک نژادپرست. حالا چرا فکر میکند این وسط دلم میخواهد به مغولها فحش دهم، نمیدانم.
امر فرموده بودند منطقهی ۳ را ترک کنیم. و همه میدانستیم قرار است صدا و سیما را بزنند.
چرخش داستان آنجایی رخ داد که واقعاً صدا و سیما را زدند. خانم مجری روی پخش زندهی خبر بود که صدای ریزش ساختمان و برخورد آمد. دوربین لرزید و تصویر پشت سرش محو شد. دروغ چرا، من فکر کردم احتمالاً همهشان مردند. که ناگهان چند لحظه بعد دوباره خانم مجری برگشت.
تصور من این است که اسرائیل با خودش فکر کرد که اگر شبکهی در حال پخش را بزند و تصویر قطع شود، مردم میشاشند به خودشان. و در حالت گرگ و میش، شروع خوبیست. ولی مجری زنده برگشت و حدس میزنم اسرائیلیها شاشیدند به خودشان. امیدوارم بوی اوره اسرائیل را پر کرده باشد. دلم میخواهد فحش بدهم. میدانم هیچ کس در هیچ کجای دنیا، آسیبی از فحشهای من نمیبیند. شاید دارم فقط چهرهی خودم را خراب میکنم. ولی دیگر برایم مهم نیست. مگر چند روز دیگر زنده هستم؟ حداقل کمی خودم را خالی کنم. بخشی از سینهی لبریزم را. برای همین به نظرم شاشیدم سر نتان*اهو و عواملش.
گرگ و میش، آن موقع که در منطقهی ۳ برای تخلیه هول و ولا افتاده بود، من داشتم گل لگوییای را که نسترن برایم هدیه گرفته بود درست میکردم. چون، از بهمن تا به حال منتظر فرصتی بودم که برای مدتی خانه باشم. و حالا این فرصت دست داده بود. بیاغراق، هر قطعهی لگو را که به دیگری وصل میکردم، یک صدا میآمد. و من با دستانی که میلرزید، بالاخره گلم را درست کردم. ولی دقیقاً در میانهی درست کردن بودم که صدای مجری ناگهان قطع شد. میخواستم بلند نشوم. ولی بلند شدم رفتم اتاق پذیرایی. گفتم: «واقعاً زدند؟» مادرم گفت واقعاً زدند.
راستش آن موقع قلبم تقریباً توی دهانم بود. و در حال قالب تهی کردن از ترس بودم. فکر تمام آدمهای بیگناهی که در آن ساختمان بودند رهایم نمیکرد. فکر اینکه این خانم مجری که ازش از قبل بدم میآمد مرده باشد، ولم نمیکرد. راستش من هیچوقت دلم نخواسته کسی بمیرد. دلم نازکتر از این حرفها بوده. دلم نازکتر از این حرفهاست.
شب شد. ساختمان شیشهای صدا و سیما توی آتش سوخت. لیلا توییت کرده بود که ساختمان صدا و سیما میراث معماری معاصر است. ساختمانها از بین میروند. بافت شهری نابود میشود. و همهی چیزهایی که زمانی با آنها خوش بودیم. ساختمانهای زیبا. و یا حتی ساختمانهای کج و کولهی زشت. من نمیدانم کدام عملیات نجات با صاف کردن بافت شهری شروع میشود. مگر عملیات تانوس در انتقامجویان. جز این است؟ به هر حال دیگر کسی هم باقی میماند که فیلمهای واندروومن را نگاه کند؟ واندروومنهای واقعی اینجا بودند، ۱۴۰۱، توی خیابان. وقتی که هیچ کشور دیگری برایش مهم نبود اینجا دارد چه اتفاقی میافتد. و حالا چه وقت داعیهی نجات است؟ این چیزی جز دورویی و تزویر نیست.
این منطقهی ۳ که گفتند، پارک ملت داشت، ونک و ازتا. آن قسمتهایی که قرمز کرده بودند، باشگاه ادایی انقلاب را هم شامل میشد و همهی رستورانهای مورد علاقهام توی جردن. و خانهی مرجان اینها. و پل طبیعت. نانِ سحر شیخبهایی هم آنجاست، که من یک بار که حالم بد بود رفتم آنجا پناه گرفتم و نشستم. و ساختمانهای اسکان و پایتخت هم روی مرزهای این خطوط قرمز استوار بودند. یادم است من و سپیده و آناهیتا اولین کافه رفتن زندگیمان را آنجا تجربه کردیم. بستنی خوردیم. بستنیای که هیچوقت فراموش نخواهم کرد. و این منطقهی قرمز از وسط عاشقانهترین خیابان تاریخ میگذشت. از وسط ولیعصر.
غم، مثل یک بادکنک، مدام باد میکند و در من بالا میآید. جایی در قفسهی سینهام را از پشت فشار میدهد و من را به زانو در میآورد.
غم، مدام، مثل گربهای ناآرام، به دیوارههای درونم چنگ میزند. چیزی در من مرده. چیزی که به ازای آن چیز دیگری در من متولد نشده. بخشهایی از من، برای همیشه زیر آوار دفن شده. و نمیتواند بیرون بیاید.
به مادرم گفته بودم امشب دلم میخواهد آشپزی کنم. حواسم پرت شود. وقتی از بیرون صدای انفجار میآمد، من پیمانهی 1TBSp را گرفته بودم و میترسیدم از لرزش دستم به بیرون بریزد. و پیازها را در حالی سرخ کردم که نمیدانستم از بوی آنها در آستانهی گریهام یا خودم دلم میخواهد. ولی در تمام مدت لذت بردم. از چشیدن غذا. از هم زدن از اندازه گرفتن. از برداشتن در قابلمه و شکستن تخم مرغ داخل آب در حال قل زدن. و زندگی هنوز زیباست. با همهی جزئیاتش. بوی غذا در خانه پیچیده و بعد از چند روز بالاخره اندکی اشتها دارم.
تا ۴ و نیم بیدار ماندم. مثل هر شب. گاهی صدا میآمد. گاهی صدا میرفت. من غربم. آرش شرق است. امیرعلی و لیلا جنوبند. بچههای شمال پراکندهاند. خیلیها مثل خودم غربند، و عدهای در شهرهای دیگر. هر صدایی که نزدیک میآید قلبم یک جور میلرزد، هر صدایی که از دوردست میآید جور دیگری. من میدانم اگر اینجا صدا میآید حداقل بقیه سالمند و وقتی صداها دور است در حال ارسال پیامم. خوب؟ زنده؟ سالم؟ بیدار؟ میشنوی؟
گاهی هم فقط یک جفت چشم میفرستم. چون... چه چیز دیگری میتوانم بپرسم؟
دیشب خیلی حرف زدیم. اینترنتم قطع شده بود. برای همین بخشی از صحبتهایم توی پیامکها ثبت شده و بخشی از آنها توی گوشی. و این سند صحبتهای عاشقانهی من است که همهاش به سیاست ختم شده. سه ماه پیش، اگر کسی میگفت من بیشتر از ۵ دقیقه با کسی صحبت سیاسی خواهم کرد، میگفتم من را نمیشناسد. از روزی که به من گفت دوستم دارد نزدیک به سه ماه میگذرد و من مرتب از او خواهش میکنم، برایم بیشتر بگوید. بیشتر توضیح دهد. و وقتی حرف میزند، احساس میکنم اینجا نشسته. نوازشم میکند.
صبح خوابیدم. مستأصل بودم ولی خسته نه. دیگر بدنم عادت کرده توی نور روز بخوابد. خواب دیدم. خواب دیدم با لیلا اینها رفتهایم بیرون ولی چون وسایلم را دیر جمع کردم تنهایم گذاشتند. مرتب پیام میدادم کجایید؟ برایم لوکیشن میفرستادند ولی خودشان رفته بودند. من آنجا تنها بودم و آنجا تاریک بود. موجوداتی موهوم داشتند نزدیک میشدند. سریع وسایلم را برداشتم. دفترم یک بار از دستم افتاد. خم شدم و آن را برداشتم. به سمت بیرون دویدم. جیپیاس را روشن کردم تا محل لوکیشن را ببینم. گوگل مپ یک هواپیمای طلایی را نشان داد که روی نقشه حرکت میکرد. هشدار حملهی هوایی بود.
با صدای انفجار از خواب پریدم.
آخر عشق زن غالب آمد و رای بر دارو قرار داد...
و چون سپیدهی صبح رسید، شهرزاد دم از قصه گفتن فرو بست.