به عنوان یک انسان در اقلیت که خامه دوست ندارم، طی سالها یاد گرفتهام که هرجا برای اولین بار نوشیدنی خنک سفارش میدهم حواسم باشد بپرسم خامه هم دارد یا نه. چون خیلی وقتها هیچ کجا اشاره نمیکنند که خامه هم میزنند. چرا که برای بیشتر آدمهای دنیا خامه یک جایزهی کوچک خوشحال کننده است نه یک عذاب الیم که قاشق قاشق مجبور باشی از سرِ شیکات جدایش کنی. آدمهای معمولی، یا اکثریت آدمهای جهان، برخورد پذیرایی با خامهی اضافه دارند و غالبا خوشحال میشوند. حتی اگر رژیم باشند، این را نشانهای برای انحراف جزئی از رژیمشان میبینند. اما برای من اینطور نیست. من همیشه میپرسم که آیا خامه دارند یا نه. و گاهی صندوقدارها میگویند اگر بخواهید میتوانیم برایتان رویش خامه بزنیم و من هم میگویم نه، میخواستم مطمئن شوم خامه ندارد. با این حال مغز انسان و پیشفرضهایش چیز عجیبی است. و همین که من در جملاتم به خامه اشاره میکنم باعث میشود گاهی نوشیدنیای که تاکید کردهام خامه نداشته باشد؛ با خامهای پر و پیمان روی میزم قرار بگیرد. چون صندوقدار به جای اینکه به حرفهایم گوش دهد فقط خامهاش را شنیده و بعد با خودش فکر کرده کدام دیوانهای در این جهان ممکن است گفته باشد خامه دوست ندارم؟ حتما گفت خامهی اضافه بزنیم. و سرنوشت من به این ترتیب مرتبا با خامه گره میخورد، هرچند که به آن کوچکترین تمایلی ندارم. آن دیوانهای که خامه دوست ندارد منم. توضیح دادنش هم برایم سخت است. من چیزهای شیرین دوست دارم. و بیشتر خانوادهی لبنیات به جز خود شیر را. اما شلی کفآلود خامه اذیتم میکند و باعث میشود نتوانم از مزهی بقیهی خوراکی آنطور که باید لذت ببرم. شیرینی خامهای هم، من را سر ذوق نمیآورد.
چند ماه پیش، بهار اشاره کرد که خوراکی گاهی بیش از حد برایم مهم میشود. کمی که به حرفش فکر کردم دیدم درست میگوید. برای من همیشه مهم بوده که چه چیزی را چه زمانی میخورم و از آن مهمتر این بوده که خوراکی مطلوب را در شکمم بریزم. هرموقع مجبور میشوم از سر ناچاری خوراکیای را بخورم که چندان دوستش ندارم خیلی ناراحت میشوم. این همه کالری اضافه و تازه لذتبخش هم نباشد؟ نمیفهمم چطور بقیهی آدمها بیشتر روز در حال محاسبهی اینکه چه ساعتی از روز کدام خوراکی خوشمزه را بخورند تا سطح دوپامین بدنشان افزایش پیدا کند نیستند؟ خوردن یکی از لذتهای بزرگ من در این جهان است. آدمهایی که برایشان فرقی نمیکند چه میخورند برایم عجیباند. هرچند این ویژگی بسیار بد است و باید درستش کنم، اما حالا که بیشتر به آن فکر کردهام میتوانم رد آن را در سایر زمینههای زندگیام هم پیگیری کنم. مثل همهی چیزهایی که بقیه دوست دارند اما من با تمام قوا از آن دوری میکنم. گاهی به خاطر این ویژگی احساس تنهایی میکنم. گاهی به این فکر میکنم که شاید با بقیه فرق دارم و گاهی به این فکر میکنم که شاید من راه را اشتباه آمدهام. شاید خامه چیزی دارد که من متوجه نمیشوم.
به همین ترتیب وقتی از کسی خوشم میآید، منظورم این است که وقتی از کسی واقعاِ واقعا خوشم میآید، بقیه همیشه فکر میکنند اشتباه شنیدهاند. چطور ممکن است از او خوشم آمده باشد؟ این زبالهای که مسولیتپذیر نیست و مثل بچههاست یا لوس است و اخلاقهای عجیب و غریب دارد کجایش دوست داشتنی است؟ آن دیوانهای که چنین آدمی را دوست دارد منم. و هرچقدر دوستانم نوشیدنیهای خامهدار را به من پیشنهاد میکنند یا اصرار میکنند که این نوشیدنی خامهای را قبول کنم، من با عصبانیت و خودخواهی تمام، خامهها را قاشق قاشق دور میریزم. این ویژگی سختگیر بودن-البته نمیتوانم اسمش را سختگیر بودن بگذارم، شاید بهترین معادلش picky بودن باشد-علاوه بر خامهها به هنگام انتخاب همدم هم دامنم را گرفته است. من همان دیوانهای هستم که خامهها را دور میریزم. همین کارم باعث میشود همیشه به مشکل بربخورم. وقتی سراغ آدمهای عجیب و غریب میروی، مشکلات عجیب و غریب هم به دنبالشان روانه میشود. من چیزهایی مثل شوخطبعی و کودک درون را در آدمها ستایش میکنم اما نمیدانم چه میشود که بعد از مدتی یک سری ویژگی دیگر رو میآید. این دیوانهها را نمیدانم چطور انتخاب میکنم یا طی چه فرآیندی به دلم مینشینند. اما میدانم مجموعهای از چیزهایی که در یک آدم دوست دارم باعث میشود برخی ویژگیهای یک انسان عادی هم از آنها سلب شود. شاید این هزینهی متفاوت بودنام است. هزینهای که در نهایت باعث میشود تنها باشم. و تنهایی همیشه بزرگترین دردم است. هرچند دیگر بزرگتر از آنم که ندانم هیچکس نمیتواند تنهاییام را پر کند. چه زمانی که جفت داشته باشم و چه زمانی که نداشته باشم، رنج تنهایی مقدر است بزرگترین رنج من باشد.
این فکر به تنهایی غمانگیز است. این که آدم ویژگی یا سلیقه یا نظری داشته باشد که با بقیهی جهان فرق دارد و مورد قبول هیچ آدم دیگری نیست. اما اگر از زاویهی دیگری به آن نگاه کنیم، دلگرم کننده نیز هست. بین این همه آدم که خامه دوست دارند، پیدا کردن آدمی که خامه دوست نداشته باشد بسیار سخت است. و اگر احساس دوست نداشتنی بودن کنم میتوانم به خودم یادآوری کنم که خامهدوستها راحتتر همدیگر را پیدا میکنند. ولی این چیزی نیست که من از زندگی میخواهم. من قرار نیست مثل بقیه باشم. پس اشکالی ندارد اگر قطاری از عشاق که به دنبالم باشند پشت سرم ندارم. و اصلا آدمی که خامه دوست داشته باشد و شوخطبعی را نفهمد و گربهها را نپرستد، به چه درد من میخورد؟
و حتما او هم جایی نشسته و در انتظار است تا خامه ندوست دیگری را بین این همه آدم خامهای پیدا کند. و اساسا همین تفاوتهاست که زندگی را زیبا میکند. پس یک فراپهی موکا، بدون خامه. لطفا.