ویرگول
ورودثبت نام
م.ح زهی
م.ح زهی
م.ح زهی
م.ح زهی
خواندن ۱ دقیقه·۲ سال پیش

سنگ و پروانه

در آتشِ عشق، دلی خاکستر شد

بر سنگی سخت، دلی عاشق زاد،

پروانه‌ای ظریف، نغمه سر داد،

در نغمه‌هایش، رازِ هستی فریاد.

در نغمه‌هایش، شور و جنون رقصید،

در قلبِ سنگ، عشقی ناگهان جوشید.

سنگ که تا به حال، خاموش و مُرده بود،

با نغمه‌های آن پروانه، جان تازه‌ای گشود.

از دلِ سختش، گیاهی سر برآورد،

به سوی پروانه، سرشار از درد و نورد.

پروانه که شاهدِ این دگرگونی بود،

در وجودش، عشقی دیگر ریشه دواند،

دل به دریایِ غم سپرد، و رها شد،

از سنگِ عاشق، دل کند و جدا شد.

سنگ تنها و غمگین ماند، در حسرتِ پروانه،

اشکِ ماتم در چشمانش، شد به سیلابِ روانه.

اما پروانه، در دنیایِ تاریکی خویش،

به دنبالِ نوری بود، در اعماقِ تباهی خویش.

پر پرواز زد و در ظلمت گم شد،

در آتشِ عشق، خاکستر شد و ناپدید شد.

م . ح زهی

سنگ و پروانه - م.ح زهی
سنگ و پروانه - م.ح زهی


۱
۰
م.ح زهی
م.ح زهی
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید