در آتشِ عشق، دلی خاکستر شد
بر سنگی سخت، دلی عاشق زاد،
پروانهای ظریف، نغمه سر داد،
در نغمههایش، رازِ هستی فریاد.
در نغمههایش، شور و جنون رقصید،
در قلبِ سنگ، عشقی ناگهان جوشید.
سنگ که تا به حال، خاموش و مُرده بود،
با نغمههای آن پروانه، جان تازهای گشود.
از دلِ سختش، گیاهی سر برآورد،
به سوی پروانه، سرشار از درد و نورد.
پروانه که شاهدِ این دگرگونی بود،
در وجودش، عشقی دیگر ریشه دواند،
دل به دریایِ غم سپرد، و رها شد،
از سنگِ عاشق، دل کند و جدا شد.
سنگ تنها و غمگین ماند، در حسرتِ پروانه،
اشکِ ماتم در چشمانش، شد به سیلابِ روانه.
اما پروانه، در دنیایِ تاریکی خویش،
به دنبالِ نوری بود، در اعماقِ تباهی خویش.
پر پرواز زد و در ظلمت گم شد،
در آتشِ عشق، خاکستر شد و ناپدید شد.
م . ح زهی
