رابطه

حال و روز بدمو که دید هیچی نگفت،

می دونست حرف زدن بهترم نمیکنه.

چندتا آهنگو رد کرد

تا برسه به صدای قمیشی و بعد صداشو زیاد کرد

تا آخر و انداخت توی مسیر فرعی و چندتا خیابون راهشو دورتر کرد تا از تونل زیرگذرِ تاریک که کم طولانیم نبود بگذره‌‌ و همون اوایلش شیشه ی پنجره ی سمت منو داد پائین و با مهربونی خاص خودش گفت:

"اینجا هرچقدر دلت بخواد میتونی داد بزنی و به هیچی هم فکر نکنی،

فقط یادت باشه من همیشه کنارتم و

هرچی هم که بشه باز با تموم جون و توانم پشتت وایمیستم.":))

تونل که تموم شد چشمام خیس بود

و دلم گرم و گلوم زخم و دیگه هیچ خبری از حال بدم نبود و فقط عشق بود و عشق...

یعنی میخوام بگم زیاد نیستن آدمایی که بدونن تاریکی تونل و چراغ های گاه به گاهش و جیغ زدن مثل دیوونه ها از اول تا آخرش میتونه بهترت کنه...

کمن آدمایی که حال بدتو می فهمن و

می دونن چطوری می تونن خوب کنن حالتو،

خیلی کمن...

یعنی می خوام بگم اینارو قدرشونو باید حسابی دونست، اگه از دست برن ممکنه دیگه هیچوقت مثلشونو نشه پیدا کرد:)?