
در فلسفهی اسلامی یک بینش جاافتادهای است که انسان یک موجود سه بعدی است؛ مرکب از: «جوارح»، «جسم مثالی» و «روح ملکوتی». همچنین یک مفروض مقبولی در تفکر شیعه وجود دارد که میگوید ما نه «جبری مسلک» هستیم و نه «اهل تفویض». به بیان قدیم: نه اشعری هستیم و نه معتزلی؛ به بیان جدید: نه مارکسیست هستیم و نه لیبرال. ما «بینالامرینی» هستیم. و البته این که بین الامرینی یعنی چه، سخن مفصلی است که قرن پیش رو به گفتوگو دربارهی آن بیشتر خواهد پرداخت.
جوارح و بدن ما که از خاک این زمین است، همپای گردش زمین به دور خورشید، پا به سن میگذارد و هر روز مسنتر از روز قبل میشود. و گردش زمین به دور خورشید، بخشی از حرکت عمومی عالم است. گردش جسم مثالی و روح ملکوتی نیز به گرد یک قبلهای در عوالم هستی، ما را به رشدی میرساند که تامل و تفکر در باب آن، میتواند موضوعی برای اندیشیدن باشد. به راستی، من که سن و سال خودم را با گردش زمین به دور خورشید حساب میکنم، گردشی که در آن دخیل نیستم و نمیتوانم جلوی آن را بگیرم، آیا در حرکت دیگری که برخاسته از امر بینالامريني است، میتوانم حضور داشته باشم؟!