
روسو مینویسد:
همینکه عمل مشارکت در تشکّل، یعنی انعقاد قرارداد تحقق یافت، بهجای افراد طرفِ قرارداد، هیئت سیاسی و جمعیای قرار میگیرد که تعداد اعضای آن بهاندازهی تعداد رأیدهندگان مجمع عمومی است. هیئت مذکور: یگانگی، شخصیت مشترک، زندگی و ارادهی خود را بهموجب همین قرارداد بهدست میآورد. این شخصیت عمومی که بدینگونه از اتحاد افراد بهوجود میآید، در گذشته «جامعهی قبیلهای» نام داشت و ما حالا آن را «جمهوری» یا «هیئت سیاسی» مینامیم که از حیث اعضای تشکیلدهندهی آن، وقتی فرمان میبرد آن را «دولت»، و دولتی که فرمان میدهد «هیئت حاکمه»، و در مقام مقایسه با هیئتهای مشابه خود، «قدرت سیاسی» نامیده میشود. اما از جهت کل اعضای تشکیلدهنده، به آن «ملت» و از حیث فردفرد اعضاء، به هر یک از آنها به علت شرکت در اقتدار، «هیئت حاکمه» و به آنهایی که در اقتدار حاکمیت شرکت ندارند و از قوانین اطاعت میکنند، «تبعه» میگویند. (روسو، 1399، صص. 107-108)