بعید است مردم درک نکنند

یک دیروز صبح از کار صبحگاهی باز ماندم و هیچ ننوشتم. نه برای اینجا نوشتم و نه طنز. اما عوضش خواندن زبان و دروس حوزه را شروع کردم چون امتحانات دروس حوزه از 20 خرداد شروع می‌شود و امتحان زبان نیز 11 تیر خواهد بود. برنامه ریزی نسبی روزانه‌ام را هم انجام دادم طوری که هم به کارهای نوشتن و حرفه‌ام برسم و هم بتوانم درس‌هایم را بخوانم و هم بتوانم کارهای اداری‌ام را انجام دهم. طبق برنامه‌ای که برای خودم ریخته‌ام کارهای درسی و حرفه‌ای‌ام هر روز باید تا قبل از ساعت 11 صبح تمام شده باشد تا بتوانم بعد از ساعت یازده به کارهای باشگاه و کلاس‌های عصرم برسم و هر دو را انجام داده باشم. در کارهای اداری کمی به هم ریخته شده‌ام و حس می‌کنم اوضاع در حال خارج شدن از دست من است زیرا برخی پروژه‌ها و کارها هنوز مدیر ندارد و تنهایی در حال مدیریت آن هستم و برخی نیز که مدیر دارند همچنان ذهنم را به خود مشغول می‌کنند. شاید بهتر است پروژه‌ها را روی کاغذ یا توی سیستم مرتب کنم و بنویسم و سنگ‌های نهایی را با مدیر هر بخش بچینم تا ذهنم آرام شود و بتوانم به مدیریت خودم بپردازم. فعلا در حالتی قرار دارم که اسم آن را اتوپایلوت گذاشته‌ام چون خودم که توانایی رسیدگی به برخی موارد را ندارم و حتی از آن بی‌اطلاع هستم ولی کار دارد پیش می‌رود و برخی موارد دیگر نیز که اطلاع دارم دستم در موردشان بسته است یا توانایی انجامشان را ندارم و همین من را در حضیضی از ابهام فرو برده است.

اما مسئله من فعلا مسئله مدیریت پروژه نیست، مسئله این است که بتوانم به خودم و توانایی‌هایی که دارم ایمان بیاورم. در مرحله اول ذهنم این توانایی‌ها و ایمان به آن‌ها را فرای این تصور نمی‌کند که وقت رسیدگی به آن‌ها را خواهم داشت یا نه، بلکه مانع بزرگی به نام وقت نکردن را مثل تکه سنگی غلتان به مسیر من می‌اندازد. خب طبیعتا زمان هر انسانی در زندگی محدود است اما من نیز در چند هفته اخیر به وضوح فرصت سوزی‌های خودم را کمتر کرده‌ام و نتیجه این کمتر کردن فرصت سوزی‌ها و تمرکز بیشتر روی کار عمیق این بوده که توانستم متوسط روزی هزار کلمه بنویسم هرچند در جایی منتشر نشده باشد. همین شده که الان اگر طرح کتابم را جلوی چشمم بگذارم شاید بتوانم به این فکر کنم که می‌توان با تمرکز روی آن و اختصاص وقت به آن، تمامش کرد و نوشتش و هیچ ترسی برایم از این بابت ندارد. اما در مرحله دوم ذهنم سختی‌ها و پیچیدگی‌ها و عملا سطحی بودن کار اداری را به ذهنم القا می‌کند که باعث ترکیدن تمرکز و تلاشم پس از خود می‌شود، آن وقت است که به خودم می‌گویم پس زمان عمیقی که در اختیار دارم را باید به تمرکز و انجام کارهای متمرکز بپردازم و زمان غیر قابل استفاده‌ام برای تمرکز را برای کارهای سطحی استفاده کنم، یعنی همین زمانی که در طول روز انتخاب کرده‌ام. البته به قول کار عمیق بعید است که مردم چنین درکی نداشته باشند که انسان نیاز دارد در طول روز کاری غیر از کار اداری انجام دهد و حتی به زندگی شخصی‌اش بپردازد و نیاز باشد که دائما آنلاین نباشد.