از دیروز قرارم را گذاشتم که زمان‌هایی که در طول روز دارم تا کارهایم را انجام دهم، به ترتیب اولویت دسته بندی کنم. مثلا نوشتن برایم از اهمیت بیشتری برخوردار است برای همین غیر از تایم‌هایی که مجبور هستم کار دیگری انجام دهم، کل تایم صبحی که می‌گذارم را به نوشتن اختصاص دهم. یا مثلا کارهای اداری را می‌شود زمانی دیگر انجام داد، برای همین ظهرها که ذهنم خسته هستند و عصرها که درب و داغان است را به کارهای اداری اختصاص می‌دهم. البته رسیدن به یک روند منظم برای من که لااقل تا یک ماه دیگر درگیری فرایند شروع، دادن و پسا امتحاناتم هستم کار سختی است و بعد از آن هم این روند منظم ممکن است با توجه به شرایط کاری و زمانی آن زمان تغییر پیدا کند ولی به قولی اگر بتوانم اول هر هفته یک پیش‌بینی برنامه‌ای برای خودم داشته باشم و بعدا صحت آن را بسنجم یا مواردش را تغییر بدهم باعث بالا رفتن بهره‌وری کاری‌ام خواهد شد. همه این‌ها را مدیون مطالعه کار عمیقم چرا که شاید حتی قبلش در ذهنم همه را داشتم و به آن‌ها عمل می‌کردم ولی اینکه یک کتاب خودش همه این‌ها را در خودش منسجم و مرتب داشته باشد، چیز خیلی خوبی بود که به دسته بندی ذهن من و پرشش به سمت موفق شدن خیلی کمک کرد.
حالا همین وسط باید انتخابات ریاست جمهوری هم برگزار شود و من از کوته‌اندیشی عده‌ای بلندفکرنما در تعجبم. سال‌های سال است بر همان طبل‌هایی که می‌زدند می‌کوبند و الان بازهم همان طبل‌ها را از داخل انبارهایشان بیرون کشیده‌اند تا بازهم روی آن بنوازند. در همه طیف‌ها و در همه تفکرات هم از این طبل‌زنان پر مدعا می‌توان یافت و همه گزینه‌های موجود در اطرافیان و دوست‌داران خود بعضا گروه موسیقی دارند! اصلا به نظر من کسی که خیلی زیاد دادار دودور می‌کند و سر و صدا به راه می‌اندازد و از جایگاه مدعی حرف می‌زند بیشتر به دنبال آن است که در جایگاه مدعی قرار بگیرد وگرنه وقتی به صحنه نگاه می‌کنیم می‌بینیم اتفاقا چیزی که باعث می‌شود کسی حرف نزند همین است که تقریبا حرفی برای گفتن نیست و هر چیزی توضیح واضحات و اضافات است.
اگر روحانی را یک سر طیف و شهید رئیسی را سر دیگر طیف ببینیم، این مملکت هر دو طیف را به خودش به عنوان رئیس جمهور دیده و حالا تشبه و لولوسازی گزینه‌ها به دو سر این دو طیف کاری بیهوده است. کشور در زمان ریاست جمهوری هر دو اداره شده و حتی در زمان هر دو به مو رسیده ولی پاره نشده است. اینکه حالا از هر طرف طرف دیگری را لولو کند یا از هر طرف دست به تشبه گزینه‌های مختلف به دو سر این طیف بزنند چیزی را عوض نمی‌کند ولی ثابت می‌کند که چقدر ممکن است معیار انسان‌ها با هم متفاوت باشد و چقدر این تفاوت در رشد تاثیرگذار است. این تفاوت موتور محرک حرکت از هر سمت به سمتی دیگر قرار می‌گیرد و خدا خدا می‌کنم لااقل وجدانی برای شخص گزینه‌ها وجود داشته باشد تا با وجدانشان خودشان خودشان را به یک سر طیف نزدیک یا دور ببینند و برای نزدیکی بیشتر یا دوری بیشتر تلاش کنند. این تنها امید من است وگرنه از هواداران و معرفی‌کننده‌هایشان آبی گرم نمی‌شود و مشخص است که با مشتی مدعی پرصدا طرفیم که به وقتش ممکن است زیر پای خود آن‌ها را هم خالی کنند چون نه اعلام انزجارشان منطقی است و نه محبت و دوست داشتنشان از روی عقل است!
