نوشتن ساده اما مهم

اما نوشتن: یک کار ساده اما مهم. کار بودنش به خاطر اینکه مثل خیلی از کارهای دیگر است. می‌شود انجامش داد می‌شود انجامش نداد. مثل بقیه چیزها استعداد در آن‌ها بی‌معناست اما نمی‌شود تاثیر متغیرهای دیگر مثل شرایط خانوادگی زمانی اجتماعی را در آن نادیده گرفت. مثلا خود من اگر ترغیب پدرم به نوشتن نامه برایش نبود، شاید در جایگاهی که الان لااقل پیش خودم دارم نبودم. از طرفی دیگر اگر همان اصرار او بر رساندن خبرهای مهم به او نبود شاید هدفی که مربوط به رسانه بوده را انتخاب نمی‌کردم. این‌ها و خیلی چیزهای دیگر نشان می‌دهد که استعداد به معنای رایجی که بین مردم رواج دارد چیز چرتی است. فقط توسط عده‌ای به کار می‌رود که سعی دارند در موضوعات دست زیاد نشود و خودشان روی همان مسئله‌ای که در آن تبحر کسب کرده‌اند متمرکز باشند و بقیه را به اسم استعداد نداشتن سرکوب کنند. حتی حالا که فکر می‌کنم می‌بینم من حتی ممکن است در زمینه نقاشی کشیدن نیز با اینکه همه این سال‌ها به همه گفته‌ام که یک پخمه هستم و اصلا نمی‌توانم نقاشی بکشم، دارای استعداد باشم. یعنی حالا که فکر می‌کنم هیچ وقت بخت خودم را برای نقاشی کشیدن امتحان نکرده‌ام تا ببینم چقدر می‌توانم در نقاشی کشیدن موفق باشم و خب همین را اگر امتحان کنم شاید بتوانم خیلی نقاشی‌های زیبایی هم بکشم.

اما چرا نوشتن ساده است؟ چون حرف زدن ساده است. ممکن است بگویید خیلی‌ها هستند که حرف زدن هم برای آن‌ها مشکل است. من خودم حتی برای حرف زدن در جمع‌های بالای دو نفر مشکل دارم. رویم نمی‌شود حرف بزنم با اینکه از قبل کلی تمرین می‌کنم تا بتوانم منظورم را درست منتقل کنم و طوری صحبت کنم که بقیه راضی باشند ولی هیچ وقت نتوانستم در این زمینه خوب عمل کنم. پس حرف زدن ساده نیست. اما من می‌گویم بالاخره یک جایی هست که انسان بتواند حرف بزند. کسی که با حرف زدن هم مشکل دارد جایی را پیدا می‌کند که بتواند به راحتی هرچه از دهانش بیرون می‌آید را بگوید. حرف بزند و از چیزی نترسد و در یک کلام، بتواند کلمات را به استخدام معانی و مفاهیم داخل ذهنش دربیاورد و از این کلمات برای رساندن مفهوم موجود در ذهنش استفاده کند. حتی‌تر اگر کسی هم برای این کار نباشد انسان مدام با خودش در حال حرف زدن است و این جا حتی می‌تواند درون ذهن خود انسان باشد. حالا اینکه این را بخواهیم معضل کنیم و از آن مسئله بسازیم یک چیز دیگر است که اشکالی ندارد ولی ضرری به ساده بودن نوشتن نمی‌زند.

اما نوشتن مهم است. مهم‌تر از حرف زدن چون ثبت می‌شود. جایی چیزی می‌سوزد. یا روی صفحه رایانه یا روی کاغذ چیزهایی نوشته می‌شوند تا مدادی کوچک می‌شود تا کلمات ثبت شوند. حرف زدن کنتور نمی‌اندازد مگر اینکه دست به شمارش بزنی ولی تعداد کلمات خود به خود شمارش می‌شوند. کنتور می‌اندازند و مفاهیم را ثبت می‌کنند. اگر از کسانی هستید که نوشتن را سخت می‌دانید بازهم وقتی دارید با خودتان حرف می‌زنید حتی صدایتان نیز شنیده نمی‌شود ولی نوشتن طوری است که می‌توان از آن علیه شما استفاده کرد. نوشتن خیلی خیلی مهم است چون منشا خیلی از چیزهای دیگر می‌شود. بعد از نوشتن می‌شود نوشته‌ها را با صدای بلند خواند اما نوشتن چیزهایی که خوانده شده مثل این نیست که چیزهایی که نوشته شده را بخوانی. اگر از همه چیزهای دیگر در مورد نوشتن بگذریم همین که کلماتی که می‌نویسی یک جایی ثبت می‌شود برای اهمیت نوشتن کافی است.

پس حالا و امروز درباره نوشتن نوشتم. نوشتن یک کار ساده اما مهم است.