هرچی دلت می‌خواد بنویس

سلام.
وقتتون بخیر.
امیدوارم روز و هفته عالی رو بسازیم ان‌شاءالله.

مدت‌ها برای فرار از کارها و برنامه‌هام، سراغ فیلم و انیمشن و داستان می‌رفتم.
از خودم بدم میومد؛ چون از برنامه‌هایی که برای رسیدن به اهداف و آرزوهام ریخته بودم
فرار می‌کردم و عملاً انگار اون اهداف و برنامه‌ها، برنامه واقعی من نبودند.
با اینکه کلی وقت گذاشته بودم و علایق واقعیم رو نوشته بودم ولی خب باز به
نظر یه چیزی کم میومد. چیزی که واقعاً علاقه داشتم و نمی‌خواستم اون رو رها کنم.
داستان...

داستان علاقه‌ی واقعی من بود و مدت‌ها برای فرار از کارهام بهش پناه می‌بردم ولی
این شیوه‌ی رفتاری من باعث شده بود فکر کنم که وسیله حواسپرتی و مانع موفقیت
من است درحالی که اینطور نبود.

مدت‌هاست در داستان‌ها زندگی می‌کنم و به اون‌ها عشق می‌ورزم. با اینکه به کتاب
زیاد علاقه نداشتم اما هر وقت حوصله‌م سر می‌رفت، دنبال یه داستانی بودم که باهاش
سرگرم بشم. چه تو بازی، چه فیلم، چه کارتون و یا داستان مصور و کتاب.
ساعت‌ها بدون خستگی و با اشتیاق فراوان داستان‌ها رو دنبال می‌کردم و اهمیتی نداشت
در چه وضعیت جسمی یا روحی قرار داشتم؛ فشار کارها چقدر بود و به چه کسانی تعهد
داده بودم. دنیای داستان‌ها جایی بود که همیشه احساس مالکیت تمام روی آن داشتم
و دارم و حاضرم تمام عمرم رو در آن سیر کنم...

البته بد برداشت نشه، کلی کار دیگه هم هست که علاقه دارم و می‌خوام براشون وقت
و هزینه صرف کنم ولی خب داستان برای من یه چیز دیگس.

این اولین نوشتار من در رسانه «ویرگول» است.
امروز جمعه ساعت ۱۳:۴۵ دارم این خط رو می‌نویسم.
الان هیچ تجربه خاصی در نوشتن داستان ندارم و تا الان متن داستانی ننوشتم. شاید
در ذهنم داستان‌های زیادی رو ساخته باشم و یا در خواب‌هایم دنیاهای زیادی را شکل
داده باشم اما خب این اولین جایی هست که می‌خوام اون‌ها رو به اشتراک بگذارم و
در قالب متن بیارم.

نمی‌دونم الان چه کسانی این متن رو می‌خونند یا خواهند خوند ولی اگر در آینده به جایی
بلند در زمینه داستان رسیدم، همه‌ش رو مدیون این متنی هستم که الان نوشتم و اولین
گام رسمی هست که اینجا بر می‌دارم.

اسم من، محمد حسین صنعت‌نیای جهرمی است و امروز و همین‌جا به خودم تعهد می‌دهم
که این مسیر رو دنبال کنم. شاید قالب و شکل داستان‌هایم برای دیگران جذاب نباشد ولی
اهمیتی نمی‌دهم. این‌ها را فقط برای دل خودم می‌نویسم. شاید کوتاه، شاید بلند، یا شاید هم
بی‌رنگ و بی‌مزه ولی اهمیتی ندارد. مهم اینست که با نوشتن، حال دلم خوب می‌شود.