سلام.
وقتتون بخیر
امیدوارم روز و هفته عالی رو بسازیم ان‌شاءالله.
وقتی تازه شروع به نوشتن می‌کنیم، افکار و ایده‌های پریشانی داریم و توانایی سازماندهی
اون‌ها رو نداریم یا در حدی نیست که خروجی جالبی رو از اون‌ها گرفت.
نوشتن مهارت است و مهارت نیازمند تکرار و زمان. قرار نیست در همان ابتدای کار، متن‌ها و
سناریوهای قدرتمند و همه تن حریفی را بنویسیم. همین که به خودمان تعهد دهیم که روزانه
مدت مشخصی را برای توشتن قرار دهیم و هر روز، محتوا و کیفیت نوشتار خود را بهتر از بار
قبل کنیم، به مرور زمان ما را در ردیف برترین نویسنده‌ها قرار خواهد داد.
البته اگر به نویسندگی به عنوان شغل خود نگاه می‌کنیم و خواهان کسب در آمد از آن هستیم،
مسلماً زمان و انرژی بیشتری به شکل روزانه برای آن تعیین می‌کنیم، آموزش‌ها و کتاب‌های لازم
را تهیه می‌کنیم و برنامه دقیق‌تر و منسجم‌تری برای خود به اجرا در می‌آوریم.
مسئله دیگه این هست که نوشتن فقط روی کاغذ و کتاب نیست. ما می‌توانیم از فیلم‌ها، اخبار،
کارتون‌ها و هر رویدادی رو که در اطرافمون می‌بینیم، برای یادگیری و ایده‌یابی استفاده کنیم.
چه می‌شود که فلان فیلم یا کارتون یا فلان برنامه تلوزیونی چند میلیون مخاطب دارد و همه از
آن لذت می‌برند؟
اگر با این دید به تمام رویدادها و رخدادهای اطراف خودمان بنگریم، خیلی زود و با پرداخت کمترین
هزینه، به دانش لازم و کافی برای بهترین شدن خواهیم رسید. همان‌طور که گفته‌اند، اگر می‌خواهید
به کسی یا چیزی تبدیل شوید، ادای آن را دربیاورید. اگر ادای نویسنده‌های حرفه‌ای را در آورید و تقلید
هوشمندانه کنید (نه کورکورانه)، خیلی زودتر از چیزی که فکر می‌کنید به جایگاهی که لایق آن هستید،
خواهید رسید.
البته باز هم به این نکته اشاره می‌کنم که نوشتن یک مهارت است و فقط دانش کفایت نمی‌کند.
باید در هر شرایطی به برنامه‌ای برای نوشتن ایده‌ها و داستان‌ها یا دانسته‌های خود متعهد بشویم.
ممکن است نتوانید یادداشت کنید اما امکان ضبط را داشته باشید. پس ضبط کنید. گویندگی هم به
نوعی نوشتن محسوب می‌شود. شاید کمی راحت‌تر برای برخی و سخت‌تر برای برخی دیگر.
الان که این متن را می‌نویسم، ذهنم درگیر نوشتن سناریویی برای یک کلیپ تبلیغاتی است.
شبیه به یک داستان خیلی کوتاه که نیاز به جذب مخاطبین دارد. نوشتن اینجا را انتخاب کردم تا
کمی ذهنم برای جمله‌بندی و نوشتن گرم شود و ایده‌هایم سازمان پیدا کنند.
می‌بینید. به همین سادگی می‌توان تمرین نوشتن کرد و نیاز به کار خاص و شاخی نیست.
نویسندگی راحت است اما همراه کردن ذهن برای پذیرش این واقعیت و کنار گذاشتن کامل‌گرایی
است که از ما انرژی می‌گیرد. در کنار آن ترس مسخره شدن و جذاب نبودن مطلب هم باعث
عقب راندن و مانع اجرای کار می‌شود. این درحالی است که برای بهتر شدن باید اجرا کرد و تمرین
نمود و از نظر دیگران بهره برد.
اگر فکر می‌کنید نمی‌توانید نظر دیگران را بپذیرید و می‌خواهید ابتدا کامل شوید و بعد شروع کنید،
بدانید که هرگز چنین اتفاقی رخ نخواهد داد. تا اجرایی نباشد، بهتر نخواهیم شد، حتی اگر سالیان
سال، کلاس برویم و دانش خود را افزایش دهیم، در نهایت یک منتقد خوب خواهیم شد و نه یک
نویسنده چیره دست.
برای دوستانی که علاقه به نوشتن و اظهار نظر دارند ولی از نظر دیگران و کیفیت پایین متن خود
می‌ترسند، پیشنهاد می‌کنم در «ویرگول» یا هر رسانه و قالب محتوایی دیگری، به شکل ناشناس
شروع به فعالیت کنند. لازم نیست دوستان و آشنایان و کسانی که به شما نزدیکند، اطلاعی از این
امر داشته باشند. حتی با آن‌ها به اشتراک نگذارید و نظرشان را نپرسید. به جای آن با یادگیری و
تولید محتوای مداوم، سطح خود را به تدریج ارتقا دهید تا توسط دیگران، به آشنایانتان معرفی شوید.
این هم از تمرین امروز نوشتن من.
شایدم اومدم و یه متن دیگه هم نوشتم ولی خب الان برم سراغ پروژه‌هام که خیلی از برنامه‌م عقبم.
???
