+ حاجی دیگه خسته شدم به مولا
- از چی؟
+ از این زندگی پر از استرس. صورتم رو ببین پر از جوش شده. دوس دارم یه لایه از پوستم رو قلفتی بکَّنم قشنگ تا نو بشه
- خب بیخیال باش...این دوروزه دنیا ارزشش رو نداره
+ میدونم. بهتر از هر کسی... تو کتاب و فیلم همش دارم این خزعبلات پرطمطراق رو میخونم ولی با این وضع پیادهاش نمیتونم بکنم
- قدر بدون زندگیتو....خیلیا آرزوی همین چیزایی رو دارن که تو داری
+ مثلا؟
- عهههه نزن این حرفو... سلامتی... خونواده... این همه دوست و رفیق.....
+ هه خانواده؟! (دستش را جلوی دهانش گرفته و میخندد)
- چیه مگه؟ بابا، مامان، خواهر و برادر....
+ فقط به اسم دورهم جمعیم ولی قلبها از هم جداس!
- چرا؟
+ همش تقصیر بابامونه... فقط بلده استرس بده به آدم... عصبی کرده همهمون رو... اه... بهش فک میکنم حالم بد میشه
- خب باهاش منطقی بشین حرف بزن
+ (خنده تلخ) حرف؟ منطق؟ بابای من؟
- یعنی به هیچ صراطی مستقیم نیست؟
+ نه والا... خیلی سعی کردم بهش بگم که دلیل ناآرومیها تویی پدر من!
- چیکار میکنه مثلاً؟
+ فک میکنه خودش عقلکلّه و هیچوقت اشتباه نمیکنه و بقیه در اشتباهن... کلی سرش تو کتاب بوده ولی هیچ تأثیری روی فرهنگش نداشته.... شعور و فهم و منطق یه چیز درونیه... کسیکه استعدادش رو نداشتهباشه، نمیتونه کسبش کنه با اینجور چیزا....به همه به چشم کارگر نگاه میکنه... کتاباش از بچههاش واسش مهمتره....
- چی بگم والا... فقط بدون خانواده از دوست هم بیشتر به فکر آدمه
+ ولی من برای فرار از همین خانواده پناه میبرم به رفقا... منبع آرامشم اونان
- من میرم دو تا چایی بریزم الآن میآم
+ اوکی دمت گرم رفیق
- چند دقیقه بعد....
+ واقعاً مرسی که رفقایی مثل تو هستن وگرنه نابود بودم
- ببین عزیزم... تو هم یکی از بهترین رفقای منی ولی همین خانوادهای که تو میگی اینجوریه و بهعنوان مثال خصوصیات پدرت رو گفتی، تو رو به اینجا رسوند.. به این همه آدم نگاه کن که آرزوی همچین چیزی دارن... نمیگم بپذیر این سختی هارو و هیچگامی در جهت تغییر برندار، ولی بدون راهش «نفرت» نیست؛ باید «محبت» بیدلیل کرد به بقیه که مهمترینش خانوادهاس... مطمئن باش حتی اگه حب رو بلافاصله با بغض بهت جواب بدن، یه جایی تو زندگیت برمیگرده بهت این مهربونیات... البته بعضیا که دشمنت هستن، حسابشون جداس؛ ولی خانواده دشمنت نیست...
همچنان در سکوت بود و به حرفهای رفیقش گوش می داد... چای را برداشت اما داغ بود و به سینی برگرداند. دستش را زیر چانهاش گذاشت و به ادامۀ سخنان دوستش گوش داد:
- با نداشتن یه سری چیزا، حسرت به دلت میمونه تا آخر عمر... اونا چیزایین که غیرقابلبرگشتن و هیچچیزی نمیتونه جاشون رو بگیره.... (بعض گلویش را گرفت) مثل پدر که آرزومه یه بار دیگه صداش رو بشنوم
+ نمیدونستم پدرت رو از دست دادی... بیخشید عزیزم نمیخواستم ناراحتت کنم.... (همدیگر را در آغوش میگیرند)
- پس حرفامو به خاطر داشتهباش رفیق.... نمیخوام کلیشهایش کنم و بگم برو دست باباتو ببوس و از این حرفها... ولی ناشکری نکن
+ چشم... سخته؛ ولی چشم... (لبخند تلخ)
زیر لب زمزمه می کند: اما نداشتن یه چیز بهتر از داشتن باعذابشه....
- حالا به این چیزای منفی فک نکن....چایت را داغ بنوش!
