بررسی فیلم «جهان با من برقص»

نحوۀ مواجهه با مرگ را میتوان یکی از چالشهای اساسی زندگی بشر دانست. این رویارویی را بسیار ساده انگاشتهایم، اگر تنها آن را در دو حالت قبولکردن و یا انکارش خلاصه کنیم. مخصوصاً در این روزهایی که مرگ در حال دستوپنجهنرمکردن با حیات انسان است، بیشتر به این مقوله میاندیشیم.
«سروش صحت» در نخستین ساختۀ سینمایی خود، در قالب سادهترین جملات و سکانسها، عمیقترین مفاهیم را ارائه میکند. «جهانگیر» با بازی فوقالعادۀ «علی مصفا»، آخرین روزهای عمر خود را میگذراند و دوستان خود را در ویلایش جمع میکند؛ رفقایی که داستان منحصربهفرد خود را دارند و میتوان هریک از آنها را یک نماد دانست، از آنچه که هماکنون در جامعه در جریان است؛ پس صحت توانسته یک جامعهشناسی خوب در فیلمش ارائه دهد. او سیمرغ سیمین بهترین کارگردانی را از سیوهفتمین جشنوارۀ جهانی فیلم فجر، بهخاطر این اثر دریافت کرد.

«هانیه توسلی»، در نقش «ناهید»، یک انسان مستغرق در مدرنیته به حساب میآید؛ سکانسی که جهانِ روبهزوال را سوژهای برای صفحۀ اینستاگرامی خود میبیند، آیینۀ تمامنمای این مورد است. گویی از خود میپرسیم که چرا جهانگیر باید از این دنیا برود و امثال ناهید باقی بمانند. همسر او، «حمید» است که بهدلیل اختلاف سنی بالایش با ناهید، دچار تفاوت نگرش زیادی با اوست و برای نزدیککردن خود به معشوقش، سعی در کوچککردن خودش و بهنوعی مسخشدگی دارد.
«جواد عزتی» که نقش «احسان» را ایفا میکند، یک شکست عاطفی را تجربه کرده و یک شکست سختتر را پس از آن، با گوشت و پوست و خونش حس کرده؛ مصداق این شعر «سید مهدی موسوی»:
دل به آبی آسمان بدهی، به همه عشق را نشان بدهی
بعد، در راه دوست جان بدهی... دوستت عاشق زنت باشد!

جدالهای «رضا» و «بهمن» («پژمان جمشیدی» و «کاظم سیاحی») تلاش میکند تا از کلیشۀ همیشگی «عاشق - پدر معشوق» خارج شود، گرچه بهنظر در این امر، موفق به نظر نمیرسد؛ اما طنز پژمان، درست و بهجاست.
یکی از جذابترین دیالوگهای فیلم را –که نمادهای اثر در آن عینیت پیدا میکنند- در ادامه میخوانیم:
«احسان: اون عاشق پول توئه؛ فکر کردی عاشق خودته؟
حمید: معلومه که نه؛ عاشق چی من باشه؟ کلۀ کچلم؟ شیکم گندهام؟ اما اون بنز هم منم. باغ طالقان هم منم. کارخونۀ سوسیس کالباس هم منم.»

جهان با من برقص، در روزهایی اکران شد که دلودماغی برای تماشا نبود. تلاقی با جشنوارۀ فجر، یک ماه پس از اکران، مزید بر علت شد تا کار، آنچنان دیده نشود. اندکی شرایط داشت روبهراه میشد که کرونا، هنر را تعطیل کرد تا فیلم از این لحاظ بدشانس باشد؛ فیلمی که به ما نشان میدهد غم و شادی در زندگی و مرگ، آنچنان به هم پیوسته است که قابلیت تفکیک ندارند. زیبایی فیلم، در سادگی آن است؛ نهفته در این نکته که «زندگی پیچیده است، اما برای بازکردن گرههای آن، ساده بیندیشیم».
متن را با مونولوگی از جهان به پایان میرسانم؛ او که استعارهای بود از «جهان»ی که در تلاش هستیم تا آن را به رقص دربیاوریم:
«آدما باید زندگی خودشون رو بکنن؛ و اگه شد، اگه دوست داشتن، گاهی کنارم باشن؛ کنارم باشن و بیحوصله باشن؛ کنارم باشن و دعوا کنن؛ کنارم باشن و شاد باشن؛ کنارم باشن و... . همین که گاهی باشن، بسه»
