زندگی دانشجو میتواند بالا و پایینهای بسیاری داشتهباشد. ملغمهای از تفکرات در مورد گذشتهای که میتوانست بهتر رقم بخورد، حالی ناپایدار و آیندۀ نامعلوم، کافی است تا عدم ثبات، ویژگی اصلی زندگی دانشجویی شود. من نیز از ابتدای ورودم به شریف، از این قاعده مستثنی نبودم. از همان ترم یک فهمیدم که شریف، آرمانشهری نیست که بسیاری سعی در ترسیمش دارند تا ما را جذب آن کنند؛ پس تلاش کردم تا از هر روزِ زندگی در این سپنجِ پرحاشیه، توشهای بیاندوزم برای مواجهه با جامعۀ عجیبمان. خلأ درونیام، مرا بهسمت ادبیات و کانون شعروادب، آن هم در صنعتیترین دانشگاه ایران سوق داد. ترم یک، ترم آزمون و خطاهایم بود و فهمیدن تفاوتهای شریف با دبیرستان؛ من دیگر شاگرد اول نخواهمبود... «به من راهِ چاهو یاد دادن؛ نه راه و چاهو»
ترم دو؛ آن شورای قوی، رفقای جدید، بهمحاقرفتن تحصیل؛ این ترم خیلیسریع گذشت تا به من بفهماند ترمهای زوج در دانشگاه، به پلکبرهمزدنی میمانَد. از 25 بهمنی که پس از برد شیرین دربی با علیمنصور، در آستانۀ اخراج از کانون دوستداشتنیام بودم، رسید به اواخر اردیبهشت و اوایل خرداد و هفتۀ ادبیاتی که خاطراتش در قلبم ماندگار شدهاست. تابستان 96 را که پس از آن آمد نیز میتوان بهترین فصل دانشجویی من قلمداد کرد؛ هرچه تابستانِ قبل سرشار از حال بد بود، اینبار خبری از تلاطم نبود. زمزمه میکردم «دوست دارم زندگی رو»
ترم سه؛ آن اکیپ خوب، دوستانی بهتر از آب روان، تفریحات متنوع و حالخوبکُن؛ اما «کوتاهی آن لحظۀ شادی که گذشت». از شب یلدایی که مسئولش بودم و یکی از بهترین خاطرات شریف را برایم رقم زد، دیری نگذشت که زلزلۀ 5.3 ریشتری، تهران را لرزاند و شببیداری، بر لوح سرنوشت ما نقش بست. پسلزرههای این واقعه اما در دی 96 و اعتراضات مردمی نمایان شد. «یأس»، سایۀ شوم و سنگینش را بر زندگیام انداخت؛ آن هم شاید در شادترین روزهایم. «بغض وقتی میرسد، شاعر نباشی بهتر است»
ترم چهار؛ آن خیال بهظاهر دلپذیر، زیبای انگیزهبخشِ در باطنْ عجوزه، تقلا برای ثبات؛ اگر اکنون بگویند تو روزگاری در شریف، ردیف جلو مینشستی و جزوههایت، آرامشبخش همکلاسیها در پایانترم بوده، خیلیسخت باورپذیر مینماید؛ اما چهارمین ترم برایم اینگونه بود. راستی یادش بخیر کلاس تربیتبدنی و باشگاه بدنسازی و سیبزمینیهای آقامهران و... . اردبیهشت زیبای من نیز از خاطرم میگذرد؛ تئاتر، نمایشگاه کتاب، سینما و در پایان، هتریک مامه تیام! 31 اردیبهشت 97، روز آغاز دبیری کانون، شاید تا ماهها آخرین دلخوشیِ از ته دل من بود. درست مانندِ «A Love and A Half».
تابستان 97، کابوسی تمامعیار بود. سرد بود و سوزناک؛ از آسمان لعنت میبارید. شادی اگر سری به زندگیام میزد، چنان اندک و غریب بود که من عادت به میزبانی بلندمدت از آن نداشتم. تکرار چرخۀ «خیانت»-«حماقت» در طول چند ماه، مرا به جهنمی فرستاد که خروج از آن، تنها با ذکر نوای «نگاه نکن به جُرم من، نگاه بکن به کرمت» میسر شد.

ترم پنج؛ یأس، تعلیق، اضطراب؛ امواج دریای این ترم، تحتتأثیر طغیان تابستانه، پرخروش آغاز گشت. همان چرخۀ بیرحم تکرار شد و من چونان کسیکه در باتلاق فرو میرود، مذبوحانه دست و پا میزدم. روزهایی سخت، اما سازنده بر من میگذشت تا رسیدیم به 5 آذر؛ نقطۀ عطفی بر فعالیتهای دانشجویی سید محمدحسین قاسمی؛ اعداد 15 و 12 در کنار هم برایم شیرینترین لحظات را به ارمغان آورد و من برای ازیادبردن آنچه طی چند ماه بر من گذشت، غرق در کار فرهنگی شدم. همۀ اینها برای فراموشکردن این نکته بود که «من تاریخی غمگینم»...
ترم شش؛ هولدینگ، طوفان ثانی (ثالث)، ح ع ب و انجمن اسلامی؛ دیری نپایید تا گیتی ثابت کند از این بدتر هم میشود؛ هرچه فشار روحی بیشتر میشد، من فشار بر جسمم را افزون میکردم تا رنج و درد از یاد برود. ماه رمضان و توکل بر ذات لایزال الهی، مفرّی برای من بود. انجمن نیز برایم مکانی آرامشبخش پس از طوفان و حتی در حین طوفان شد؛ با کثیری از آدمهای دوستداشتنی؛ مصداقِ «الف رحمه علی بَیّک». شاید دیگر نمیتوانستم پس از این اتفاقات، طعم عشق را بچشم؛ اما «من عشقم را در سال بد یافتم»!
تابستان امسال نیز شلوغ و پرحاشیه بود؛ بهطوریکه بلوغ خاصی در رفتار، گفتار و کردارم حس میکردم و سعی داشتم خود را آمادۀ مرحلۀ جدیدی از زندگی بکنم. گرچه پروژۀ اردوی ورودیهایی که از سال پیش کلید خورد، در آخرین مراحل خود برایم ناکامی آورد، اما «هاتف» شاید آن شاخهای باشد که از چنگزدن به آن نباید دست بردارم. وقت آن است که بگویم «روسری آّبی»، «مسافرا شعرن، تو برف و بارونی / قطار قلب منه، چشم تو پنجرههاش»
ترم هفت؛ نمیدانم، نمیدانم، نمیدانم...
«حس تنهایی بدی دارم، حس یک آدم بدون بغل / حس اون آدمی که بیهمراه، داره میره تو اتاق عمل»
این ناداستان، متفاوتترین متنی بود که در دوران دانشجویی نوشتم و شاید برای شمای خواننده، پراکنده و حتی بعضاً زاییدۀ ذهن و خیال به نظر آید؛ اما «جای من نیستی، واسه دنیای من نیستی»!