ویرگول
ورودثبت نام
سید محمدحسین قاسمی
سید محمدحسین قاسمی
سید محمدحسین قاسمی
سید محمدحسین قاسمی
خواندن ۲ دقیقه·۷ سال پیش

این ره که می‌رویم به ترکستان است

بعضاً دیده می‌شود که مسئولان دانشگاه ما، هنگامی‌که در حل یک معضل به بن‌بست می‌خورند، با راه‌حل‌های جای‌گزین و گاه نامعقول، سعی در جبران کم‌بود موجود دارند؛ برای مثال، دلیل اعمال قانون هشت‌ونیم برای خوابگاه دختران را ناامن‌بودن اطراف خوابگاه و دانشگاه و به‌طور کلی تهران در شب برمی‌شمارند؛ درحالی‌که منطقی آن است چاره‌ای برای تأمین امنیت دانشجویان اندیشیده شود. برقراری پردیس خودگردان را نیز می‌توان هم‌رده با همین مورد قرار داد؛ دکتر رشتچیان، معاون آموزشی دانشگاه، از مشکلات مالی شریف می‌گوید و آن را سبب اصلی بازگشت پردیس پس از سه سال می‌داند.

سؤال اصلی این‌جاست: «دانشگاهی که لقب بهترین دانشگاه صنعتی کشور را یدک می‌کشد، چرا به‌جای دریافت پروژه از صنعت و درآمدزایی از این طریق، باید با زیرپانهادن عدالت آموزشی، پردیس را بازگشایی کند؟» در حالت کلی، افزایش ظرفیت رشته‌ها (البته به‌طور عادلانه و بدون اعمال سهمیۀ خاص)، اتفاق مبارکی است؛ اما در حال حاضر، تنها کسانی می‌توانند در صورت عدم کسب رتبۀ مطلوب در کنکور سراسری، در رشته و دانشگاه موردنظر خود ادامۀ تحصیل دهند که از تمکن مالی لازم برخوردار باشند. از دیگر مصداق‌های نقض عدالت آموزشی، آن‌جایی است که برخی استادان، ارائۀ درس به دانشجویان شبانه را به دانشجویان روزانه ترجیح می‌دهند؛ در دانشکدۀ خود به یاد می‌آورم چند بار، هنگام انتخاب واحد، برخی دروس توسط استادی در پردیس ارائه می‌شده، اما غیرپردیسی‌ها محروم از نشستن سر کلاس آن استاد –که شاید بهترین استاد آن درس باشد- بودند. هم‌چنین علاوه‌بر منابع انسانی، عامل دیگری که همواره مسئولان از آن یاد می‌کنند، نبود منابع فیزیکی کافی در جای‌جای دانشگاه نظیر تجهیزات آزمایشگاهی است؛ ولی با بازگشایی پردیس، به کم‌بود مذکور دامن می‌زنند؛ یا امکاناتی نظیر فضای مطالعه، سالن غذاخوری، مناطق استراحت در دانشگاه، و ... می‌بایست میان افراد بیش‌تری تقسیم گردند؛ حال آن‌که هم‌اکنون نیز کم‌بود موارد فوق مشاهده می‌شوند.

گرچه دکتر رشتچیان تأکید دارند که جذب دانشجوی پردیس موقتی است؛ اما سابقۀ تأسیس مدارس غیرانتفاعی، با هدف بهبود کیفیت آموزش، ما را می‌هراساند؛ زیرا این حرکت، گامی به‌سوی پولی‌سازی آموزش است. از سویی دیگر، این روند، ناامیدی دانشجویان از آیندۀ پیش‌رو را در پی خواهدداشت؛ زیرا این پرسش برایشان پیش می‌آید: دانشگاهی که توانایی تأمین مخارج خود را ندارد، چگونه می‌تواند آیندۀ کاری فارغ‌التحصیلانش را تضمین کند؟

سخن آخر این‌که ما داریم امکانات دانشگاه و برند شریف را می‌فروشیم و این مورد، مناقصه‌ای است که هرکس پول بیش‌تری بدهد، در آن برنده است.

آموزشعدالت آموزشیدانشگاه شریفپردیس
۵
۰
سید محمدحسین قاسمی
سید محمدحسین قاسمی
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید