برای چشمان ازهمیشه خیس ترم اکنون، این نسیم سرد زمستانی عجب درمانگری ست!
حس آزادی به نگاهم میبخشدوقتی به پلکم میخوردواشک های سرازیر شده اش را سردوسردترمیکند.
احساس میکنم آنقدر هم که فکر میکردم غمی درکارنبود! گویا رنگ میبازنداشک ها با سردشدنشان.
آری این گرمای اشک است که قلبم رابه آتش میکشاند.موج غم های مرا طوفانی میکندقطره قطره ازهم پیشی میگیرندودامنم را خیس آب میکنند .چه وردی دارد این نسیم سرد زمستان که احساس راازتن اشک میگیردوباخودمیبرد؟
من میمانمو چشم هایم....
نگاهی تازه بایدش....