
بنام خدا
شیخ را گفتند:«فلان کس بر روی آب میرود».
گفت: «سهل است. وزغی نیز بروی آب میرود».
گفتند که: «فلان کس در هوا میپرد!»
گفت: «زغنی و مگسی در هوا بپرد».
گفتند: «فلان کس در یک لحظه از شهری به شهری میرود».
شیخ گفت: «شیطان نیز در یک نفس از مشرق به مغرب میشود، این چنین چیزها را بس قیمتی نیست. مرد آن بود که در میان خلق بنشیند و برخیزد و بخسبد و با خلق ستد و داد کند و لحظه ای از خدا غافل نشود.
این حکایت ابو سعید ابی الخیر را که میخوانی احتمالا به یاد کتاب ترین می افتی.
کتاب سرشار از رکوردهای انسانهایی که در کاری گوی سبقت را از بقیه ربوده اند.
حال دانستن صرف نام افراد و رکوردهای آنها چه سودی برای خواننده دارد وقتی برخی از قابلیتها مادر زادی بوده است و فرد تلاشی برای آن نکرده است مثلا تفاوت الاغی که عرعرش ۱۰۰ دسیبل هست با کسی که جیغش ۱۰۰ دسیبل هست ، چیست؟
از این امور که بگذریم در بقیه موارد که استعدادی وجود داشته و فرد با تمرین آنرا شکوفا کرده هم فقط بهدرج نام بسنده کردن جز تحسین عمومی برای فرد و سرگرم شدن خواننده اثری نخواهد داشت مگر اینکه تجربیات افراد در راهثبت رکورد نیز جایی ثبت شود تا بقیه از آنها استفاده کنند. مثل ثبت اختراعات و پتنت ها .
و نکته دیگر خودداری از در اولویت قرارگرفتن این کار(ثبت رکورد) به جای استفاده بهینه از استعدادهای خداداد در جهت خدمت به جامعه بشری است.
همین روز گذشته عربستان رکورد ساخت بزرگترین ماسک دنیا را جشن گرفت! حال چه تاثیری بر تشویق مردم به استفاده مردم از ماسک دارد و یا صرف این هزینه ها جهت تامین ماسک برای فقرا و یا کشف واکسن کرونا چقدر عقلانی تر است، مغفول میماند.
در کشور خودمان پخت بزرگترین کیک و بیشترین آش و کتابت بزرگترین و یا کوچکترین قرآن و.... که به بهانه های مذهبی و ملی هم انجام میشود از این انتقاد برکنار نیستند که دقت بیشتر و اعلام نظر بزرگان و اندیشمندان قبل از تبدیل به مسابقه ای در چارچوب فرهنگ بیگانه ضروری است.
خلق را تقلیدشان بر باد داد
ای دوصد لعنت بر این تقلیدباد.