“یه آدم بزرگ همیشه مایله تا کوچیک باشه” - راف والدو امرسون
میل به استثنایی بودن همیشه در بین مردم بوده و هست . انسان همیشه دوست داره به یه نسخه بی عیب و نقصی از خودش برسه یا حداقل فردی رو با این ویژگی در اجتماع پیدا کنه . یکی از دلایل پرفروش بودن فیلم ها و کامیک های سوپرهیرویی همین میل به استثنایی بودن مردمه و این میل تاثیر مستقیمی روی تصمیمات و رفتار مردم، و اینکه چه احساسی در مورد خودشون دارند ، داره . تقریبا همه میخوایم از بقیه باهوش تر،خوشگل تر، و موفق تر باشیم و معمولی بودن یک صفت منفی تلقی میشه که به یه آدم حوصله سر بر و بی اهمیت نسبت داده میشه !
واقعیت اینه که این دیدگاه در مورد معمولی بودن بسیار یک بعدیه و فقط معیار های سطحی رو در برمیگیره و به جنبه های اخلاقی مثل مهربانی ، قابل اعتماد بودن و دیگر فضایل اخلاقی توجهی نداره . رسانه ها و تبلیغات نقش مهمی تو القاء چنین تفکری ایجاد می کنند . اونا سعی میکنن برای فروختن محصولشون ، به شما تلقین کنند که شما می تونید جذاب تر(اگه نگن جذاب ترین !) بشید ، پولدار تر بشید ، محبوب تر بشید . این طرز فکر تاثیر سوء روی انتظارات ما داره و انتظارات ما رو بالا میبره و بهمون یک حس نرسیدن و نداشتن میده .

معمولی بودن به معنی زشت بودن، احمق بودن، پولدار نبودن نیست. معمولی بودن یعنی شما یک آدمی مثل تمام آدم های روی کره زمین ; دغدغه هایی از همون جنس داری، مشکلات مشابه بقیه آدما داری، و مهم تر از همه حق اشتباه کردن داری . یکی از مشکلات کسایی که خودشونو استثنایی میدونند اینه که همیشه زیر استرس و فشار برای استثنایی بودن(برتر بودن)هستند که شاید تو خیلی موارد (استثناء وجود داره ) ، همین استرس و فشار روانی باعث میشه تا اونا هرگز به اون چیزی که میتونند برسند دست پیدا نکند. چون مدام در حال مقایسه خودشون با دیگران برای تثبیت استثنایی و متفاوت بودن هستند و تو این جنگ برتر بودن تنها بازنده خودشونند .
کارهای بزرگ توسط افراد معمولی انجام شدند .
ولی اون افراد بعد انجام دادن این کار های بزرگ ، توسط جامعه استثنایی و برتر نامیده شدند. در حالی که اون شخص ، در خیلی از جنبه های زندگیش آدم معمولی ایه و این اصلاا بد نیست . معمولی بودن اصلا به معنای هدف بزرگ نداشتن نیست . اصلا به این معنی نیست شما نخواید آدم بزرگی شید . موقعی که آدم بزرگی شید هم باز آدم معمولی هستید .
" من فقط یه دختر معمولیم که رویاهامو باور کردم و به اینجا رسیدم " - جسیکا واتسون
یا مثلا یورگن کلوپ ! موقعی که اومد لیورپول و خبرنگارا ازش پرسیدند که یه لقبی واسه خودش انتخاب کنه ( چون ژوزه مورینیو اولین سال که اومد لیگ جزیره لقب آقای خاص رو واسه خودش انتخاب کرده بود ) . کلوپ گفت من لقب خاصی ندارم . منو آقای معمولی صدا کنید . و همین "آقای معمولی" امسال فاتح چمپینزلیگ شد.


میبینید معمولی بودن اصلا چیز بدی نیست. و خیلی هم سودمنده . وقتی به خودتون میگید "منم یه آدمیم مثل بقیه آدما با هدفای متفاوت " ، احساس آرامش بیشتری میکنید ، کمتر خودتونو با مقایسه کردن با دیگران خسته میکنید ، بیشتر به خودتون و صد البته دیگران احترام میذارید و خیلی تاثیرهای خوب دیگه .
به عنوان کسی که همیشه دوست داشتم استثنایی باشم و معمولی بودن رو عار میدونستم ، طرز تفکرمو عوض کردم ( رویاها و هدفهام سرجاشه ) و به شما هم پیشنهاد می کنم چنین کنید !
روز خوبی داشته باشید
فعلا بای !