قبل از اینکه به پاسخ این پرسش برسیم،باید به ریشه های فلسفه برگردیم:اولین کسی که خودش رو فیلسوف نامید سقراط بود.

تو دوره سقراط،افرادی خودشون رو سوفیست،به معنی حکیم و دانشور معرفی می کردند.
سوفیستها در حقیقت،معلمان خطابه(سخنوری) و مناظره بودند.کارشون تعلیم وکلای مدافع برای دادگاهها بود.
نهایت تلاش سوفیستها و شاگردانشون اثبات یا رد هر گزاره ممکن بود.
حتی با توجه به شرایط گاهی یه گزاره رو اثبات می کردند و مدتی بعد همون گزاره رو نفی می کردند.
رفته رفته این آموزشها موجب پدید اومدن این فکر شد:«حقیقتی ورای اندیشه انسان وجود ندارد»
افراد زیادی تو اون دوران افکار سوفیست ها رو نقد کردند،ولی معروف ترین نقاد سقراط بود.
سقراط خودش رو فیلاسوفوس،به معنی دانش دوست نامید.
بعد از گذشت مدتی،سوفیستها در برابر استدلال های سقراط و شاگردانش مغلوب شدند و دوران فلسفه آغاز شد.
تو این دوران فلسفه به معنی عامی بر همه علوم حقیقی صدق میکرد.
در کشاکش ایام،فلسفه معانی دیگری هم پیدا کرد:
۱.مجموعه تمام علوم حقیقی و قراردادی.
۲.مجموعه معرفت های غیر تجربی(شامل منطق،معرفتشناسی،هستی شناسی،خداشناسی،روانشناسی نظری(غیر تجربی)).
۳.مجموعه پاسخها به پرسشهای اساسی.
۴.فلسفهٔ اولی یا متافیزیک،شامل مباحث هستیشناسی(و گاهی خداشناسی).
در دنیای امروز،فلسفه به یکی از سه معنای آخر به کار میرود.
معنای دوم بیشتر بین دانشمندان غربی،اما معنای چهارم در قلمروی اندیشمندان مسلمان مورد استفاده قرار می گیره.
معنای سوم،معنای دقیقی نیست،اما از اونجایی که پاسخ پرسش های بنیادین در قلمرو فلسفه به معنای دوم قرار داره،معنای سوم بین افرادی که اهل فلسفه نیستند مشهور شده.
تلاش میکنم تو مباحث بعدی،راجع به «علم چیست؟»،«رابطه علم و فلسفه»،«ضرورت فلسفه» و ... توضیح بدم.