
تازه دانشجو هستم ترم 2,کنکور دادم و الان یکی از دانشگاه های تهران درس میخونم.
وقتی از شهرستان اومدم تهران تا حدود 1 الی 2 ماهی مات و مبهوت بودم,بخاطر خیلی چیزا مثل مردم و فرهنگ تهران,دانشگاه و بچه هاش,روابط بچه های دانشگاه با هم(که بعضا اکثرشون تهرانی بودند).
الان 5 ماهی میشه که گذشته,حدودا همه چیز عادی شده واسم.فقط یک چیزی اذیتم میکنه اونم بی برنامگی و حدودا بی هدف بودنه که بعضی وقتا انگیزه رو از بشر میگیره.
2 تا توصیه دارم واسه خودم و اگه دوست دارید شمایی که این مطلب رو میخونید:
1-هدف داشته باشید تو زندگی و متناسب با اون برنامه بریزید(فردا رو میخوام کامل روش فکر کنم)
2-یک معضلی که خیلی گریبان گیر جامعه است اینه که جامعه شهوت سرا شده و جمله ای که نمیدونم مال کیه (حشریت ریده به بشریت) رو میشه کامل تو این اوضاع مشاهده کرد.
با اینکه این روبط بر مبنای شهوت و حالا بعضا نیاز عاطفی اهدافی پست و دون مایه اند ولی تاثیر خیلی زیادی روی زندگی داره.پیشنهاد من اینه که اگر فرد مذهبی ایی هستید تقوا پیشه کنید و امر ازدواج رو جلو بندازید,و اگر خیلی روی دین حساس نیستید سعی کنید با فقط و فقط یک نفر رابطه ای سالم داشته باشید.
اگر این معضل رو بتونید رفع کنید می تونید کامل روی کار و حرفه تون متمرکز باشید و پیشرفت کنید.
خودم هم دارم تلاش می کنم با یکی باشم ولی بعضی وقتا سخته طرف مقابلو جذب کنی. :))
مطلب اولمه و اگه به نظرتون ابتداییه عذر میخوام.