ویرگول
ورودثبت نام
هانیگل
هانیگلقصه زندگی هر آدمی میتونه یک داستان مارول باشه، فقط باید به قهرمان بودنت ایمان داشته باشی...
هانیگل
هانیگل
خواندن ۴ دقیقه·۵ سال پیش

روز های آخر دانشجویی دندانپزشکی

خب بعد یک تاخیر چندین و چند ماهه برگشتم. حرف برای گفتن زیاده اما آیا همشون رو میشه گفت؟ در حال نوشتن پایان نامه هستم. داده هام جمع شدن. بخاطرش مجبور بودم هرروز برم بیمارستان بخش "امید" بخش مربوط به بیماران سرطانی و ازشون بخوام یک پرسشنامه ای رو تو شرایطی که زیر داروی شیمی درمانی درحال درد کشیدن بودن و با کلی مورفین آروم میشدن پر کنند. صادقانه بگم اصلا کار دلنشینی نبود.و با یک سری از بیماران که حضور نداشتند تلفنی صحبت میکردم و گاهی با این صحنه رو به رو میشدم که بعد معرفی خودم همراه بیمار بهم میگفت " ای اقا فلانی دو هفته پیش فوت کرد" یا " الان تو مراسم ختمشم" یا یکی که از همه بدتر بود شروع کرد به فحش دادن به من و بیمارستان که شما مادر من رو کشتید!!!!!

هر بار که با همچین برخوردی رو به رو میشدم باید مینشستم یک بغل و خودم رو آروم میکردم تا بتونم باز به بعدی زنگ بزنم. این روزا چقر مرگ به ما نزدیک شده. معمولا بیمارها با این که سوالت واضح بود ولی یک شرح حال کامل از وضعیتشون میدادند که عموما هم خیلی طولانی و پر از اتفاقات ناراحت کننده بود که باعث میشد احساس کنم چقدر متخصصین انکولوژی سختی روی رو تحمل میکنند البته به اندازه بخش کرونا قطعا نیست ولی اینم حرفی برای گفتن داره.

از طرفی میتونستم امید و روحیه بالای پرستاران این بخش رو ستایش کنم ، مهربون ترین و خوش برخورد ترین بخش رو داشتند. و این تلفیق ناراحتی و درد و امید در کنارهمدیگه برای من خیلی ترکیب جالب و در عین حال درداوری بود. زندگی هم همینه مگه نه؟ دردی میکشی و بعد دوباره بلند میشی و ادامه میدی. باید ادامه داد. و البته الان همه بیمارهای سرطلنی شهرمون رو میشناسم و حس عجیبیه. چند روز پیش تو کانال گروه کوهنوردی ای که تازه باهاشون آشنا شدم پیام تسلیت رو برای فردی گذاشتند که اسمش برام آشنا بود . دردناکه بدونی هر کدوم از این تفراد که باهاشون صحبت میکنی ممکنه فردا نباشند. ولی خب همه هم این مدلی نبودند. بعضی ها خوب شده بودند. بعضی ها 10 سال بود با این بیماری دست و پنجه میزدند و دوباره عود کرده بود. وی میدیدم امید دارند میدیدم یه حس من یک بار شکستش دادم باز هم میشه رو دارند. در کل بخوام بگم داستان تو این فاز خیلی زیاده ولی به همین میزان گفتن بسنده میکنم. از بخش امید به عنوان بخش تلفیق غم و شادی میشه یاد برد، تلفیق امید توانستن در عین ترس.

دیگه در مورد روز های آخر چی بگم؟ پایان نامه نوشتن خیلی رو اعصابه خدا نصیب گرگ بیابون نکنه ولی خب همه باید بنویسن ولی هرچی توش وسواست رو کمتر کنی نتیجه بهتر میشه. در واقع اعصابت کمتر خرد میشه وقتی فایلت برای 1325 امین باااااار جهت اصلاح فرستاده میشه!!!!

این روزا باز کرونا وضعیت قرمز شده پیک پنجم! باز دانشکده بسته میشه! و باز بیمارهای پروتز عقب میمونن.یک چیز جالب ولی فهمیدم. برای پیش بردن کارهات تو زندگی باید خجالت رو بذاری کنار و بدونی با هر قشری چه طور باید رفتار کنی . و در هر صورتی نباید جا بزنی و از حقت پایین بیای فقط باید روش بیانش رو عوض کنی. البته همه جا جواب نمیده شاید بعد از 3 تا 5 بار تلاش باید بفهمی این جزو مواردیه که نشدنیه و باید بپذیری که اوکی این طبق خواسته من پیش نمیره بیخیالش شو.پیدا کردن این مرز و پیدا کردن رگ خواب هر ادم و هر قشری ولی یه جورایی باهوشی تورو میطلبه. یکم نگاه کن دور و وریا چی کار میکنن. ازشون یاد بگیر:) زرنگ بودن بد نیست خصوصا تو مسائل اجتماعی سعی کن کمی EQ ات رو بالا ببری. و کم کم میخوام سعی کنم بیشتر از خودم بنویسم و تحمل social bullying ام رو مدیریت کنم و تا حد امکان بالا ببرم. :) ( شاید جدا در مورد این نوشتم ! پسر از این به بعد کلی چیز هست که میخوام بنویسم :))

سعی کردم وقتی به بن بست میخورم یک راه بسازم تا جای امکان و یک نکته ای هم که یاد گرفتم اینه که آقا وقتی یه جا بن بسته بیا یکم دنده عقب یه کوچه فرعی پیدا میکنی که نجاتت بده یکم عقب نشینی کن یک نفس عمیق بکش و دوباره برگرد. اینا که همه میگم با کلی فکر کردن و بررسی شرایط و موقعیت برا من شده ملکه ذهنا:))))

پ.ن: زیاد عادت به نوشتن ندارم هنوز زود خسته میشم همینقدر برای امروز بسه:)

و نکته کنکوری اخر. تویی که داری این متن رو میخونی . تو دوست عزیز. اول از همه مرسی که خوندیش. و دوم: اعــــــــــتمــــــــــــــــــاد به نــــــــــــفــــــــــــس داشته باش و در مورد خودت بنویس. همین الان! شروع کن به نوشتن. داستان هر کسی ارزش خونده شدنو داره و تو داستان تو ، خود تــــــــــــــــــــو شخصیت اصلی و قهرمانشی. پس بنویس و به اشتراک بذارو برا منم بفرست بخونم.

مرسی که چشماتون رو چند دقیقه ای به من قرض دادین! روزتون بخیر و شادی

روزهای اول مرداد قرن نو

دندانپزشکپایان نامهسرطانشیمی درمانی
۶
۰
هانیگل
هانیگل
قصه زندگی هر آدمی میتونه یک داستان مارول باشه، فقط باید به قهرمان بودنت ایمان داشته باشی...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید