اخیرا بر اساس شرایط تنها زندگی میکنم. زندگی تنهایی هم عالم خاص خودش رو داره. تورو با خودت، با علایقت ، با ترس هات و با تمام افکاری که مدت ها سرکوبشون کردی و به گوشه ای از مغزت هل دادی تا فراموشش کنی آشنا میکنه. و حالا زمان ثبت کردن همه ی این اطلاعات هستش.
امروز با مسئله جالبی رو به رو شدم، دوستی از من دلخور شد و من میدونستم این دلخوری بیمورده و رفتارم دلیل بر همچین جوابی نیست. اما بر عکس منوال سابقم سعی بر ثابت کردن خودم نکردم. بجاش حق رو به اون دادم و بهش گفتم بیا حضوری با هم مکالمه ای داشته باشیم. برای خودم عجیب بود این تغییر رفتار. با خودم گفتم چی مهم تره این که من حق دارم ؟ این که اول من دلخور شدم؟ این که اون دل نازکه؟ بعد کمی دقیق تر شدم و دیدم نه "منی" در کار نیست، صحبت در مورد اونه. کوچیک یا بزرگی مشکل در قیاس اونه و در چشم اونه، بله در چشم اون رفتار من باگ بزرگی داشته و باعث دلخوری اون شده و اون نیاز داره ترمیم بشه ، اروم بشه و از من بشنوه که " حق با اونه " تا بتونه حال درونیش رو در مورد این مسئله درست کنه و به تعادل برگرده. چرا این رو میگم؟ چون این شخص در شرایط دیگه هم برخورد های زیاد از حد به محرک های کوچیک داده. حالا وظیفه ی من به عنوان دوست چیه؟ مسلما وظیفه من یاددادن این مطلب بهش نیست هست؟ من همیشه به عنوان دوست حضور داشتم و گوش شنوایی به مشکلاتش بودم. اما اون روز تصمیم گرفتم برای اولین بار این نقش رو از منفعلانه به فاعلانه تغییر بدم. واقعیت این بود که من نقصی در اون دیدم که خواستم با بیانش بهش یاداوری کنم این نقص در تو هست و ببینش چون من میبینمش و دوست ندارم به عنوان یک دوست که خیر تورو میخواهم این نقص در تو باشه. دوستی خاله خرسه یعنی بذاری هر کسی همونجور که هست رفتار کنه کمانکه اون رفتار اشتباه باشه و به ضرر اون فرد تموم بشه. ولی من خواستم نقش تلنگر رو داشته باشم. وایستادم ببینم پاسخ تلنگر من رو چه جوری میده و قابل درکه که فردی که نقشش رو در یک رابطه عوض میکنه افراد مقابل دچار سردرگمی و تا حدی دلخوری میشن. " من همیشه ازت میخوام حامی من باشی و از من حمایت کنی! " شماتت کردن و سرزنش کردن دیگران اون افراد رو از تو دور میکنه . سوال قابل تامل آیا لازمه من چیزی که میبینم رو بگم یا منفعلانه بشینم؟ آیا میتونم به عنوان دوست باعث رشد دوستانم بشم یا باید ایرادات رو ببینم اما در پروسه رشدشون حضور نداشته باشم؟ اگر اجازه حضور رو دادن میتونم باشم و اگر اجازه حضور رو دادن میتونم خورشیدی برای ماه عمل کنم وگرنه میشه یک رابطه یک طرفه با کلی ایراد قطعی. اما این رو هم باید در نظر گرفت که هر آدمی به زمان نیاز داره برای رسیدن به یک نقطه خاص و هیچ کوآنزیم خاصی نمیتونه این معادله رو تسریع کنه و گاهی انسانها نیاز به زمان دارن تا به اون نقطه دلخواه برسن و من مایلم که این زمان رو به اونها بدم. فکر میکنم نهایتا به این جمع بندی میرسم که باید در رابطه انواع روش ها رو امتحان کردتا به خط قرمز ها و مرز بندی های طرف مقابل رسید از اونجا به بعد باید پشت اون خط راه رفت و نباید زیاد دیگه نزدیک شد چون هرکسی یک مرزی داره و این مرز برای افراد مختلف خطوط باریک یا پهنی هستند که قابل جابه جایی اند اما به زمان و همت خود شخص نیازمنده.
به تاریخ 9.9.99