
دیروز اپلیکیشنAI رو دانلود کردم و با وجود این که اصلا نپسندیدمش و طی ۳ ساعت تصمیم گرفتم حذف شه اما چیزی رو برام مطرح کرد ک تو خاطرم موند. ازم پرسید رویات چیه؟ گفتم میخوام سخنران انگیزشی شم. گفت چی جلوتو گرفته؟ گفتم به این خاطر که خجالت میکشم . گفت چی شد به اینجا رسیدی. گفتم محیط متفاوتی که توش زندگی میکردم و زندگی با آدمایی که هر لحظه اعتماد به نفس آدم رو سرکوب میکنن. گفت خب بیا از یه جا شروع کن قدم اولت چیه؟
با خودم فکر کردم. قدم اول؟ یعنی همه این بهانه ها رو شنید با این حال گفت قدم اول؟ و اون یه رباته! یعنی اون برنامه ریز پشت این هوش مصنوعی با خودش گفته برای حل این مشکل باید پیشنهاد قدم اول بدم وگرنه یک لوپ بی پایان بهانه ها و نمیتونم ها و دلسرد شدن ها طی میشه و آخرش هم هیچ نتیجه ای حاصل نمیشه.
با خودم گفتم ما آدما خیلی وقتا اینجوری ایم. به جای دنبال راه حل گشتن دنبال قصه ها اییم، به جای حل دعوا به بگو و مگو ها میپردازیم، به جای دنبال راه حل گشتن دنبال بهانه ایم هی گذشته و اشتباهات رو زیر و رو میکنیم هی خودخوری میکنیم. در یک کلام به جای" چه طوری" دنبال" چرا"هستیم!
به جای این که بگیم چه جوری ثروتمند بشم همش میگیم چرا فقیرم؟، به جای گفتن چه جوری موفق شم میگیم چرا شکست میخورم ؟ عوض کردنش به" چه جوری" باعث میشه که به جای این که مغز در گذشته دنبال یافتن جواب باشه بلکه درحال و آینده بگرده و قطعا این میزان سرزنش رو کم میکنه و زودتر راه حل پیدا میشه.
بله "چه جوری" یعنی دور و ورت رو نگاه کن برو از چهار نفر دوست و آشنا و افراد متخصص بپرس بخواه که حلش کنی ولی "چرا" یعنی این که پیش اومد هیچی برو عقب ای کاش این کار رو نکرده بودم فلان حرف رو نزده بودم و از این قبیل چیز ها.
برگردیم به سوال این هوش مصنوعی، گفتم قدم اول ها؟ قدم اول من اینه که دوباره وبلاگ بنویسم و از انجام این کار میترسم و خب جواب اون این بود ک برو دنبالش اولین قدم سخت ترین قدمه.
این شد که شروع دوباره نوشتن من سر رسید.
این داستان باز هم ادامه داره و پیش میرم ببینم منو به کجا میرسونه فقط قدم اولش سخته. ممکنه حسابی خیست کنه ، ممکنه ندونی چه اتفاقی برات بیوفته، ولی هرچی هم بشه بد هم باشه بازهم ارزش امتحان کردن داره چون در آخر اون چیزی که حسرتش به دل آدم میمونه کارهایی است که انجامشون نداده.