قبلا که در انگولار کد می نوشتیم مفهمومی به اسم ماژول داشتیم. در اونجا باید پروژه تبدیل به ماژول های مختلف میشد و هر ماژول دارای یکسری از مولفه های مربوط به خودش بود. در واقع ضرورت شروع برنامه های ما این بود که باید با یک ماژول شروع میشد. در پروژه های بزرگ این یک مزیت نسبت به دیگر لایبری های فرانت مثل React , Vue بود که میشد از این ماژول ها در جاهای دیگر برنامه مجدد استفاده کرد ولی وقتی که پروژه کوچک باشد و قرار باشه در یک پروژه چند تا کامپوننت داشته باشیم که قراره در صفحه رندر بشه و نمایش داده بشه پیچیدگی بیشتری باید برای اپلیکیشن ایجاد میشد. با این ویژگی که از انگولار 14 به بعد اضافه شد قابلیت اختیاری کردن این موضوع رو به شما میده. یعنی من میتونم کامپوننتی داشته باشم که لزوما داخل یک ماژول نباشه و خودش به تنهایی اپلیکیشن رو بوت استرپ کنه. در این حالت شما میتونید حتی ماژول دیگر انگولار رو نیز به کامپوننت خود اضافه کنید .این قابلیت بیشتر شبیه دیگر لایبری های فرانت اندی مانند React هستش که انگولار به نوعی داره خودش رو برای همه نیازهای توسعه دهندگانش بهینه میکنه.
همچنین در نسخه ی 15 Angular امکان multi-route به کامپوننت های Standalone اضافه شد.
ممنون بابت وقتی که گذاشتین امیدوار مطلب بدردتون خورده باشه.
