قول می‌دهم.

من به تو می‌نگریستم مانند کودکی که به آسمان آبی رنگ نگاه می‌‌کند با کنجکاوی و اشتیاق..دستم را به سمت دستانت دراز می‌کردم و گمان می‌کردم تو ابری شبیه به قلب در دنیای آبی رنگ منی.اما نگاه سردت مرا از دنیای آبی رنگم جدا کرد.یعنی فقط من بودم که خیره به تو، سرگردان می‌چرخیدم؟که وقتی صدایت را می‌شنیدم لبخند می‌زدم‌ و با چشمانی منتظر به جای خالی ات نگاه می‌کردم؟

دوست دارم درِ قلبت را باز کنم و ببینم مرا برای یک لحظه ام که شده دوست داشتی؟همین برایم کافی است...قول می‌دهم بعد از آن فراموشت کنم.