عقربه ساعت جلو می‌رود آرام در گوشه ای نشسته ام.چشمانم بسته است.ظاهرم آرام است اما با ذهنی آشفته. می‌خواهم خودم را از این رویا بیدار کنم.کابوسی که با پوششی از دروغ میخواهد شبیه رویایی شیرین شود.وجودم لحظه به لحظه دلتنگ تر می‌شود.دوست دارم پیدایش کنم، با او صحبت کنم و بپرسم تو می‌دانی چه کسی اعتماد بنفس مرا دزدیده؟ و چه چیزی مرا انقدر ناامید ساخته است؟ حس میکنم جواب را خودِ قدیمم بهتر از منِ الان می‌داند ... احتمالا او خیلی وقت است که منتظر پرسش من مانده است.
