
تو را صدا میزنم...
مانند بارانی که به پنجره اتاقت ضربه ارامی میزند.منتظرم پنجره را باز کنی و با من به تماشای صبح بنشینی.نسیم صبحگاهی ما را به اوج آرامش برساند.رها باشیم و افکارمان را از قفسی که ساختهایم آزاد کنیم.رویا را در آغوش بکشیم و با هم به این فکر کنیم که شاید زندگی را بیش از اندازه سخت گرفتهایم.منتظرت می مانم تا دستانت را برای لمس این باران دراز کنی من سبب آرامشت شوم تو به من لبخند بزنی.باور کنی خاطرات ما نقاشی پیچیده ای نیست، پر از رایحه ی سادگی ،اعتماد و صداقت است.یعنی میشود زودتر متوجه این باران پاییزی شوی؟این روزها،هم باران خسته است از لمس پنجره ی سخت احساسات، هم پنجره نگاهش پر از ترحم.آسمان ما ممکن است تا ابد صاف بماند.