دلم هوایی غم بود و ابرهای سیاه
گرفته اند در آغوش خویش غربت ماه
درون کلبه احزان نشسته یعقوبم
چرا که یوسف دل حبس گشته در بن چاه
هزار خبط زلیخای عقل کرده ولی
هنوز پارگی جامه هست و قصد گناه
عزیز مصر نی ام ژنده پوش کنعانم
درون بادیه انبار زر دهند به آه
زبانه می کشد از سینه ام شرار دریغ
چگونه مانده است آخر سرم بدون کلاه
شب و سرایش مرثّیه و هراس عمیق
که قصه من و عشق است شرح سوزن و کاه
#محمدقدیمی ۱۳۹۷/۰۵/۱۹