
در. درب خانه، در زدن و انتظار باز شدن در را داشتن. کدام خانه؟ کدام در؟ کدام چشم انتظاری؟ من همه ی پل های پشت سرم را خراب کرده ام. در بزنم؟!!! با کدام روی باقی مانده. آخر 23 سال است که از خانه خود دور شده ام. دیگر مسیر برگشت را هم نمی شناسم. اصلا نمی دانم کجا هستم تا آهنگ بازگشت کنم!
من متعلق به این خراب آباد نیستم. من از دور دست های دور، از آبادی احساس، از چشمه های محبت، از گندم زارهای صداقت، از کوه های رفاقت، از جنگل های سرسبز آرامش، از آنسوی پرچین های آرزو آمده ام. من متعلق به اینجا نیستم. من آنقدر از دیار خود دور شده ام که دیگر متعلق آنجا هم نیستم. واقعا من متلعق به کجا هستم؟!! بگمانم که دیگر متعلق به هیچ زمان و مکانی نباشم... اما،
چقدر غریبند کوچه پس کوچه های ویرانه شهر. من بوی خاک باران زده دشتهای سرسبز خوشبختی را فراموش کرده ام. من از یاد برده ام احساس خوب راه رفتن بدون چتر زیر باران را. آنگونه راه رفتنی که بدون هیچ تلاشی برای زودتر رسیدن به مقصد آرام و با وقار خیس از بارش باران بشوی و در آن هنگام از ته دل فریاد بزنی و بگویی که،
یادم باشد حرفی نزنم که به کسی بر بخورد
نگاهی نکنم که دل کسی بلرزد
کاری نکنم که چینی قلب کسی
خط ترک از کینه من بردارد
حالا من مانده ام و دنیایی از حسرت. اکنون دیگر نه حالی برای راه رفتن دارم و نه صدایی برای فریاد زدن. من با دستان خود، خودم را کشته ام و سالهاست بر سر مزارم مرثیه می سرایم که،
سالیانیست که من در پی غاری هستم
که درآنجا خبر از گوشه چشمی نبود
تا مرا بر سر سجاده ببیند آنگاه
از من هیچ ترین، نام به نیکی ببرد
من همان پست ترینم که تورا می جویم
من همان خوارترینم که توا می خوانم
من اگر دیر زمانی ز تو فریاد زدم
دوست دارم که بماند پنهان
از نگاه همه آدمیان
تا مبادا بکشد حال مرا
تیغ نامرد ریا
من چه شومم که تورا با همه وسعت خود
به فراموشی مطلق بردم
تا مبادا
تشت رسوایی ام از بوم بی افتد
ای داد
من کجا قافیه بی خردی را بستم
من کجا شعر جدایی خواندم
تو ز من دور نبودی
هرگز.
خبط من بود که از یاد تو غافل گشتم
من بی مایه کجا؟
عشق کجا؟
دیده چو سیلاب کجا؟
من چه می دانم خوشبختی چیست؟
و فقط از سر عادت گه گاه
برده ام نام تورا...
رخت بر بسته ز من قافله ی همراهی
خفته تا روز ابد بخت بلند و غایی
من جوان مرگ شدم
دل به تباهی بستم
من ندارم خبر از سلسله ی دانایی
من فقط وقت کشی را بلدم
و ندارم باور
شاید این فردا باشم بی سر
وای از مرثیه ی تنهایی
وای از مرثیه ی تنهایی
#قدیمی
#فریادزمانی