
ایرج طهماسب توی برنامه تاکشوی «اکنون»، وقتی سروش صحت با یک حال پُرطمطراق از ایشون پرسید: اون موقعی که ۷ یا ۸ سالتون بود و مدرسه میرفتید چطور دانشآموزی بودید؟ آقای طهماسب، در حالی که توقع میرفت باد به غبغب بیندازد و به صندلی تکیهای محکم بدهد... با یک حال ساده و بیتفاوت جواب داد: «از این بچههای سادهای که میان مدرسه درس میخونن میرن، از این بچهبهدردنخورهای ساده بودم...»
این جمله، من را یاد فیلم تختی انداخت؛ اونجا که یک شرکت عسل به تختی پیشنهاد داد بیاد عکسش رو برای تبلیغ روی شیشههای عسل بزنه، اما اون نپذیرفت. دلیلش این بود که با اکراه و دلخوری گفت: «اگر عکس من بره روی این شیشهها، همه فکر میکنند ما هر روز عسل خوردیم تا کشتیگیر شدیم؛ در حالی که بچههای فقیر پول خریدن عسل ندارند. ما هم با همین گشنگی و نون و آب کشتیگیر شدیم.»
آقای طهماسب از نظر من یک نویسنده قوی و یک اسطوره است. با این جملهای که در «اکنون» گفت، همان معرفتِ تختی را برای من زنده کرد؛ اینکه اگر میبینید من نویسنده شدم، به مدرسهٔ خاصی نرفتم، آداب خاصی نداشتم یا مدل خاصی زندگی نکردم؛ همین کتابهای ساده را خواندم، همین کارها را کردم، تلاش کردم و به اینجا رسیدم.
این، اوج تواضع یک اسطوره بود؛ یک تواضع واقعی و بدون ریا.
گاهی اوقات افرادی پیدا میشن که مدام جار میزنن برای رسیدن به این جایگاه چه کارها که نکردند! انگار برای اثرگذاری بالا باید راهی عجیب رفت که از دست هیچ انسان عادیای برنمیآید.
در صورتی که به تعداد همهٔ آدمهای روی زمین، راه برای موفقیت هست؛ مهم اینه که علاقهشون رو پیدا کنند.
اسطورهسازی خیلی فرق میکنه با اسطوره شدن...
✒️ میثم
🌺 صدای کوچکی از دلِ میثم