یک: تا جایی که یادت میاد چیزی جز مبارزه و دفاع کردن بلد نبودی. هوک چپ، هوک راست، آپرکات ... قهرمان پرآوازهی بچهها. پهلوان محبوب محل. امشب ولی گوشهی گود گیر افتادی. تنها کاری که میتونی بکنی اینه که از صورتت محافظت کنی تا تموم شن این لحظات. یه آبی به صورتت بزنی، نفسی تازه کنی و دوباره بری تو میدون. اگه چند دقیقه قبل پات نمیلرزید توی این وضعیت گرفتار نمیشدی ولی دیگه مهم نیست. تشویقت میکنن. بهت روحیه میدن. «ماشاالله پهلوون! دووم بیار» دووم آوردی. همیشه. چون باید ادامه میدادی. چون اگه ادامه نمیدادی همهچی خراب میشد. نه؟ همهچی ... (دم و باز دم) ... خراب ... (دم و باز دم) ... میشد ... (دم و ...)
دو: در اصطلاح فلاسفه، «آن» عبارت است از پایان گذشته و آغاز آینده. این دو، توسط «آن» از یکدیگر جدا می شوند. چنانکه در مباحث مشرقیه چنین آمده است: "عبارة عمّا یفصل الماضی عن المستقبل". لحظهای که گذشته را به آینده پیوند میدهد.
فخرالدین رازی، محمد بن عمر، المباحث المشرقیه، ج۲، ص۲۷
سه: قوت حریف تا حالا باید تحلیل میرفت. وقت مبارزه تا حالا باید تموم میشد. صدای تشویق طرفدارها خیلی وقته خاموش شده. بعد یه مدت که حوصلهشون سر رفت، شروع کردن به هو کردن و فحش دادن ولی یه ذره که گذشت از همونم خسته شدن و کم کم بلند شدن و رفتن. فقط صدای باد ضرباتی که به سمتم روانه میشدن رو تا یه مدت میشنیدم ولی فکر کنم بهشون عادت کردم و دیگه گوشم تشخیصشون نداد. مشتهایی که به پوست و عضلاتم میخوردن هم همینطور. چیزی حس نمیکنم. نمیبینم. نمیشنوم. واسه چی دارم ادامه میدم؟ به چی دارم ادامه میدم؟بدون اینکه گاردم رو باز کنم به سختی صورتم رو لمس میکنم. چیزی حس نمیکنم. اصلاً چیزی برای محافظت باقی مونده؟ اگه ادامه ندم ... اگه نجنگم ... قهرمان که دیگه نیستم ولی اگه دیگه مبارز نباشم ... پس کی...؟!
چهار: دستهاتو میاری پایین. پرت میشی گوشه گود و دیگه تکون نمیخوری. قصهت تموم شد قهرمان ... یا هر کسی که بودی. نگران نباش. دیگه مهم نیست. دیگه تماشاگری نمونده بود که مهم باشه. دیگه بچهای توی رویاش نمیخواست که بزرگ شد پهلوون باشه. دیگه چیزی نمونده بود که محافظت لازم باشه. بخواب پیرمرد. تموم شد.
