از میان خیابانهای مخروبهی شهر فراموش شده عبور میکنی. خانهای که سالمتر و تمیزتر از بقیه مانده، نظرت را جلب میکند. وارد میشوی و از بین وسایل و گیاهانی که با سلیقه چیده شدهاند عبور میکنی و وارد حیاط پشتی میشوی. در زیر تک درخت حیاط، نامهای را بر روی سنگ قبری پیدا میکنی.
سلام
امروز که با لباسی آلوده به خستگی و آشفتگی دارم اینها رو واست مینویسم، تازه جنگ تمام شده و تقریباً هزار سال از سن شناسنامهایم پیرترم، شاید هم بیشتر. پیروز و شکست خوردهای در کار نیست. تلفات دادم. خیلی زیاد. خودم رو از دست دادم. تو رو.
در تمام این سالها موندم و از خونه نگهداری کردم. از بمبارانهای اولیه تا قرنطینه و تخلیه شهر و قحطی و ... . در تمام این مدت توی رگهامون جریان داشتی. رگهای من و این خونه. حالا که جنگ تمام شده اما، دلیلی برای موندن ندارم. دلیلی برای ادامه دادن ندارم. جنگ با شروعش جسم تو رو از من گرفت، و با پایانش روحت رو. روحم رو. به این دیوارها که نگاه میکنم، به این گلدانها، ظرفها، قاب عکسها و کاشیها که نگاه میکنم، دیگه بوی تو رو نمیفهمم. صدای تو رو نمیشنوم. چشمهات رو نمیبینم. انگار که این سالها به کمک حضور تو میخواستم ثابت کنم که از جنگ قوی ترم. از جنگ قوی تریم. و حالا هم که دیگه جنگی نیست.
کولهم رو گذاشتم پشتم و دارم ترک دیار میکنم. ترک وطن میکنم. ترک خانه و روح میکنم. ترک "تو" میکنم. چون تو، خود من بودی و الان هم که دیگر منی در کار نیست.
این نامه رو این جا، زیر تک درخت حیاطمون، کنار جسم خاک گرفتهت میذارم و میرم. میرم تا تو رو پیدا کنم. میرم تا خودم رو پیدا کنم. شاید امروز، شاید فردا، و شاید در آیندهای خیلی خیلی دور. اما میدونم که باید رها کنم تا به دست بیارم. چون خودت بهم گفتی. رها میکنم تو رو. رها میکنم خودم رو. و میرم که پیدامون کنم. به امید دیدار
و خدانگهدار

✍?میثم بکتاشیان