مصاحبه شونده 1: زیاد میومد اینجا. اوایل هر از گاهی ولی بعدتر کم کم یه شب درمیون پا میشد میومد یه چیزی میخورد. یه چیزی که نه البته، پولش نمیرسید به هرچیزی. ارزونترین نوشیدنی رو سفارش میداد که بازم بتونه بیاد. چون میدونست بازم قراره بیاد.
مصاحبه شونده 2: آهان اون یارو رو میگی؟ آره بابا یادمه. با ما قاطی نمیشد زیاد. شبا میومد میرفت یه گوشه میشست واسه خودش. یکی دوباری سعی کردیم حرف بزنیم باهاش. ولی خب راه نمیداد دیگه، چیکارش میکردیم؟
مصاحبه شونده 3: کریم بود اسمش. یا عباس. یادم نیس دقیق جون تو. یه نموره بگی نگی تو خودش بود. آخرشم تو خودش موند. میگیری چی میگم؟ چی میشه گفت؟ قاطی پاتی دارن آدما این روزا.
مصاحبه شونده 4: یکی دو هفته بعد از اینکه میومد اینجا، دم در دیدمش. نمیخواست بره خونه انگار. یا شایدم جایی نداشت بره. چرا جا داشت، خونه نداشت. جایی که بخواد بره نداشت. ازش پرسیدم کمکی از دستم بر میاد؟ جواب نداد. گمونم لال بود. شایدم نبود. من که نفهمیدم آخر.
مصاحبه شونده 1: شب آخر که اومد گرونترین نوشیدنیمون رو سفارش داد. میدونستم یه چیزی سر جاش نیست. بعد این همه سال کار و با مردای خسته سر و کله زدن، آدم یه چیزایی دستش میاد. اونقدری صمیمی نبود با کسی ولی یکی دو نفر تا دیدن چی دارم براش میریزم، شروع کردن به مسخرهبازی که بهش ارث رسیده و نونش رفته تو روغن و اینا. ولی اون حواسش نبود. تو این عالم نبود اصلا.
مصاحبه شونده 3: آره نوشیدنیشو یه نفس رفت بالا و یهو زارتی گرفت خوابید رو صندلیا. اول فک کردیم شوخیش گرفته. یه نمه سر به سرشم گذاشتیم. ولی یکم که گذشت...
مصاحبه شونده 4: بلند نشد دیگه. هرچی صداش کردیم و تکونش دادیم ... هیچی.
مصاحبه شونده 1: یه لبخندی بود روی صورتش. اولین بار بود که یه لبخندی بود روی صورتش. کسی هم نیومد سراغش دیگه. شنیدم یه مدت طولانی توی پزشکی قانونی بود و بعدشم دیگه نفهمیدم چی شد.
