بهت گفته بودم که تعادلت رو حفظ کنی. پایین نمونی تا رطوبتِ دریا، پرهات رو سنگین نکنه. اوج نگیری تا خورشید، مومِ بین بالهات رو آب نکنه. نگفته بودم؟ ولی کور بودی ایکاروس. اوج گرفتی تا خدایی کنی. اوج گرفتی تا عاشقی کنی. اوج گرفتی و سوختی و سقوط کردی. مرز عقلانیت رو رد کردی و بهاش رو با جونت پرداختی. بهم بگو ایکاروس. ارزشش رو داشت؟ چند لحظه عشق و جنون ارزش جونت رو داشت؟ تو خدایان رو عصبانی کردی ایکاروس. جایگاه ما بین خدایان نیست ایکاروس. حالا من موندم و نتیجهی خشم خدایان پسرم. من موندم و پیکر بیجونت و بالهایی که خودم برات درست کردم. بالهایی که باعث آزادی تو شدن و اسارت من. کاش من هم شجاعت تو رو داشتم. کاش من هم میدیدم که قیمت پرواز کردن، سوختنه. که قیمت زندگی کردن، مُردنه.
