
یک بغل کودکی?
به قلم:مهندس علی اکبر امیدی?
کودکی بخش مهمی از زندگی ماست. ما خویشتن را با گذر از لحظه های شیرین کودکی آغاز میکنیم و ای کاش آغاز قشنگی را آغاز کنیم. در مقاله ای گفتم اگر والدین باور داشتند که کودکشان میخواهد کودکانگی اش را با شیطنت های گاهی غیر قابل تحمل پشت سر بگذارد هیچ گاه دستشان را برای تنبیه اش بلند نمیکردند. در واقع او دارد اوج میگیرد و افسار فردا را گرفته و پویش میکند . خانواده ها باید صبر و تحمل بیشتری در خود ایجاد کنند. گاهی بازیگوشی های سر سام آور و دیوانه کننده ی کودکان برای سنجیدن قدرت تحمل ماست. فرزندان ما سالم و جامعه ساز هستند و این موضوع مهم در خور توجه بسیار دقیق خانواده هاست.
نزدیکترین و کارساز ترین روانشناسان کودک , والدین او هستند و به همین دلیل باید مطالعه ی دقیقی در خصوص تعلیم کودکشان به کار بگیرند.
همه ی شخصیت های معتبر اجتماعی و آنانی که دارای جایگاه ویژه ای در اجتماع هستند روزی کودک بودند و
خانه ی کودکیشان را با مصالحی مقاوم پای گذاردند.
فرزندان ما آتیه سازان جامعه ی ما هستند آنها را در گیر معضلات و مشکلات روزمره نکنیم و انها را به دور از اخم ها و بد حالی هایمان نگاه داریم.