
'''کُرِ تش"(پسر آتش)
به قلم: علی اکبر امیدی
دیباچه: یزدان پاک را میستایم که قلم وجود ایم را
در دوات عشق خیساند تا
به نگارش در آورم آنچه را که
حقیقت است و حقیقت پایدار است.
آفتاب به گرده ی خاک تکیه داده بود و نسیم مطراوتی به سلول های خسته اش حلول میکرد و صدای کوگ های(نوعی پرنده کوهی) عاشق در لابه لای صخره ها
تن غبار گرفته ی کوهساران را نوازش میکرد. آنچه بود همه بهوون"1" بود و وارگه "2" بود و عشق بود . صفا بود و وفا بود همه در بادبند شجاعت خویش می آساییدند. اما آنچه روان بی آلایه ی قوم را می آزرد راز و رمز ها و حکمت ها و خردهایی بود که
باید تحت الحفظ باقی می ماند. چرا که ایل همیشه در معرض جنگ ها بود و مردان ایل همیشه زره دفاعی میهن بودند. مرز ها در امنیت دستهای جنگیده و روح متعصب و متغرر آنها می آرامید. کسی می باید ظهور میکرد تا آنچه بقای ایل بود , هویت و تمامیت تاریخی و فرهنگی و اجتماعی جامعه ی ایل بود را تقریر و تحریر میکرد. سپیده دمی می بایست تا روح مغموم همگان را متاثر از پرتو خویش نماید .
آتشی باید مرتعش میشد تا چاله ی خود گمراهی و فلسفه ی هستی مبهم را شعله ور سازد. ایل جوشید و خروشید و روزگار گذراند تا اینکه از هم آمیزی خورشید و ماه آتشی آشکار و رحم خورشید آبستن آتشی خروشیده شد.
نامش را (بختیار)نهادند. بختیار افسار زمانه را میگرفت و میرویید . آسمان زیر لگام عظمتش و زمین از
تکاپوی گام های استوارش
به خود میلرزید.
خورشید گیسوان خویش را بر سیمای گندم گون او میتراوید و باران ترنم خویش را بر تمام جانش میبخشید.
بختیار بود چرا که آن روزها
بخت باید یاری میکرد ایل بماند. بختیار بر تن صخره های خردمندی چنگ میزد
و سنگ آوارهای جهل را در مینوردید و میکوشید و میپویید. خدا پندار بود و میخواست خدا را متجسم نماید. ناگهان گرد بادی خزید و طوفانی رمید و آسمان غرید و زمین شکافت. اهریمنی سر بر آورد سیاه رنگ و از آسمان خداوندگاری او را بلعید. تقابل سیاهی و سپیدی
آمیزش اهریمن و اسپنتمان. بختیار متحیر شد. متفکرانه تصویر آنچه دیده بود را
بر چوقای"۳" دل نگاشت. خدا داشت در مکاشفه ای سهمگین در ذهن باور و اندیشه خاور بختیار تنفس میکرد. آنچه دیده بود را منقوش کرد و چقا را در کوله بار تجاربش گذاشت.
"۱" =نام سیاه چادرهای بختیاری.
"۲" = زیر بنای سنگی که سیاه چادررا روی آن سوار می کنند.
"۳" = نام لباس محلی مردان قوم بختیاری.
ادامه دارد...