
ژانر حادثه ای من.
نویسنده: علی اکبر امیدی.
....................
بنام خدا
یک نفر مرا نوشته است. من در سینماهای سرد این شهر در حال اکرانم.
بی آنکه بدانم ٫همه ام در تلاطم نگاه بینندگان غوطه میخورد.
چشم به حادثه هایم بسته اند.
علمای فنمرا تعریف می کنند و واقعی ترین های احساسی که به این رخ سینمایی شبیه شده است را در قاب هنر توضیح می دهند.
من یک سناریوی توقیف شده ام. اینمنی که در حال پخش است عمریست زبانش را مسدود کرده اند و محکومش کرده اند به سکوت.
این تکه قلمبه شده از من که از سینما بیرون زده است خود را در رحم هنر پروریده است و روزی صد شکم ژانر حادثه ای می زاید و در لوکیشن خودمانی خویش ٫ دیالوگ می نوازد و به خورد کرها می دهد.
من یک فراخوان مچاله شده و کهنه قدیمی امکه با تف روی دیوارهای زمخت شهر چسبانده اند و زیرم نوشته اند تماشا خانه کور ها
چون برای کورها می رقصم٫ برای کر ها میخوانم و زبان لال ها را ترجمهمی کنم.