?میخواهم یک دیوانه بمانم.
به قلم: علی اکبر امیدی.
بنام خدا.
سلام. من یک دیوانه هستم. یک دیوانه ی غیر قابل کنترل. آزادی وحشی ای درونم را تبدیل به یک جنگل وسیع کرده است .
در واقع من یک جامعه هستم. جامعه ی جنگلی.
یلگی ام را دوست دارم و رها شدن در کشور درونی من یک قانون است. رسمی بودن محدودیتی ست که دیپلمات ها آن را می پسندند و ما به ان
تمارض شخصیتی میگوییم.
دوست دارم قه قهه بزنم و همه چیز را به هم بریزم و از نو بچینم و خلاصه همه چیز آنجوری باشد که میخواهم.
چون من, یک من مستقل است و ممیزی به وسعت یک دنیا بین من و دنیای شماست.
میخواهم در معادله ی هستی داخل پرانتزی باشم که کسی خلوت هندسی زندگی ام را بر هم نزند.
من یک دیوانه میمانم چرا که خوب میدانم دیوانه شدن
آغاز یک دانایی شگفت است.
آیا شما که عاقلید شاهد رویش لحظه ای خویش هستید.
در آنی همه چیز را کنترل میکنید و خوب میتوانید خودتان را در هر رخدادی جا بدهید.
دیوانه بودن یعنی رقص در مراسم تدفین اندوه.
دیوانه شدن یعنی لبخندهای الکی و ریزش سهمناک قه قهه ها از کوه وجویتان.
آنجا که عقل از خیزش و جوشش و پویش باز می ایستد
دیوانگی و البته نه (جهل) ان را میپوید و می تازد.
هیچ گاه جاهل و دیوانه را در یک قالب معنایی قرار ندهید که جهل در فروز عقل است و دیوانگی بر فراز عقل.
من یک دیوانه ی کلافه کننده ام .
در خود هزاران منه شخصیتی میسازم و بیکباره آنها را در خود معدوم میکنم و
در پایان از این تلاطم خود ویراستاری لذت میبرم.
و در اخر.
ترجیح میدهم دیوانه ای باشم که جسارت فراخ شدن در حصارهای خود محدود کننده را به خودم میدهم و نه عاقلی که در میان واژه ها هنوز به دنبال خویشتن است و روزی
واژه ها مرگ او را تشریح میکنند و
جاهلان تشییع.
گزیده ای از یادداشت میخواهم یک دیوانه بمانم.
نوشته علی اکبر امیدی
