
همکار عاطفی.
نویسنده : علی اکبر امیدی
مرحله پس از گذر از دلبستگی ها عالم دانایی ست. نیازها همواره ما را به عالم مادی گره میزنند آنقدر این گره گاهی کور است که آدمی برای حفظ احتیاجاتش معضل ها را میپذیرد حتی اگر قصد معضل ها، اسیر کردنش در حصار حماقت باشد . نیاز یعنی آنچه برای بقای خویش به تو محتاج است. در پی آن باش که تو را محتاج خویش کند اما خودش تهی از احتیاج است. به طور ساده تر ، خودت را به منبعی وصل کن که نیازها از آن تغذیه میشوند و در فضای پر از او ، نیازی به نیاز نباشد. بگذارید در این یادداشت به نکته مهمی اشاره کنم ، گاهی عشق با احتیاجات عاطفی اشتباه گرفته می شود. ببینید در آدمی خصلت بسیار است. نخست اینکه کسی که در مقام عشق قرار میگیرد از ورطه نیازمندان خارج میشود چون عشق بین او و احتیاجاتش فاصله ایجاد میکند به او می آموزد که نیاز، آدمی را محدود به دنیا میکند و مادی ترش میکند پس
کاربرد عشق بزرگ کردن و گسترده ساختن آدمی ست نه گرفتار کردنش در موضع احتیاجات. دوم آنکه اگر آدمی گرفتار احتیاجات عاطفی انسان به انسان شد عاشق نیست. او که با تصاحب معشوقه یا مالکیتش بر جسم و جان او نیاز عاطفی اش ارضا می شود عاشق نیست چرا که عاشق به واسطه انرژی عشقی ای که از رابط انسانی یا معشوقه خویش میگیرد در مسیر بزرگ شدن و گسترده ساختن روحش قرار میگیرد. در حقیقت این یک همکاری متقابل است برای رشد یافتن. یک مشارکت عاطفی دو جانبه برای دریافت انرژی حیرت انگیزی که عاشق با راه دادن آن به خویش از فضای نیازمند سازی شده ی دنیا فاصله میگیرد و با بزرگان می پوید و خود میگسترد.
سخن آخر:
با خواصی که روحت را آرام میکنند زندگی کن و به اعتراض دیگران اعتنا مکن. روی امواج آرام آن خواص، شناور باش و به گردشگاه روحی دیگران وارد نشو . در حریم هوایی خودت پرواز کن و بی پروا آزادی ات را در آسمانها جشن بگیر.