
« نکاح سازها»
نویسنده علی اکبرامیدی.
چند وقت پیش یک قطعه زیبایی از همنوازی تارایرانی و ارگ اروپایی مشاهده کردم. آنقدر این قطعه زیبا بود که تاب نیاوردم و حس کردم باید چند خطی راجع به آن به عنوان تقدیر از این اثر بی نظیر بنویسم.
نام این اثر را نکاح سازها نهادم، چون به وضوح میشد ازدواج آهنگین تار و ارگ را در طول آن اجرا نظاره کرد. تعامل و همکاری این دو ساز که خلاقیت هندسی عجیبی را در ساختار موسیقی وارد ساخت نگاه بیننده را وادار به هیجان می نمود و احساس ها را در بر میگرفت.
در جریان این تلاطم پر از احساس انگار به تماشای روییدن زیباترین گلها می نشینی.
به برخی از دوستانی که گیتار می زنند هم دقت کنید پای راست یا چپ شان را برای حفظ ضرب آهنگ روی زمین می کوبند با خودم گفتم چقدر خوب می شود اگر همه ما در جریان نواختن ساز زندگی ضرب آهنگ هایمان را حفظ کنیم تا ملودی زندگی مان به هم نریزد و بی معنی نشود.
همه ما نت هایی هستیم که به واسطه ساز هستی و نوازنده ای که خداست در بستر جهان نواخته می شویم . اگر یکی از ما روی مدار درست این اجرا قرار نگیریم جهان صدای قشنگی نخواهد داشت.