
من موسیقی را خیلی دوست دارم و ساز را نه ابزاری برای تجلی یک اثر موسیقایی بلکه
آن را روزنی به سوی معنا و عرفان می بینم .
بگذارید حکایتی برایتان تعریف کنم :
استادی بود خوش پنجه و عارف مسلک
که روزگار به عزلت و گردش در سیر سلوک و معنا می گذراند .
سازی در آغوش داشت که از او میل جدایی نبود اما کمتر گاهی رخش انگشتش را بر بستر آن ساز می دواند .
روزی شاگردش از او طرح شکوه کرد و با زبان طعنه گفت :
سازی که در اسارت سکوت است و مرادی که هنر را در اعماق خویش مدفون نموده
به چه کار مرید خویش آید .
استاد تبسمی تلخ نمود و کمی از آنجا که پیش تر بود تکانی نمود و گفت :
چند وقت است که مرا در حصر و سازم را در سکوت یافتی ؟
شاگرد گفت : مدتهاست
استاد گفت : در این زمان هیچ از من مرتکب نشد ؟
شاگرد گفت : تا آنجا که عالمم خیر
استاد گفت : هیچ پنجره ای به این خاطر که تمنا نماید از نور تا خلوتش را روشنی بخشد آغوش نمی گشاید ، پنجره ها باز می شوند و نور هرجا گشودگی یابد بدانجا روشنی می بخشد ، آیا هیچ از پنجره ای شنیدی بگوید ای نور مرا دریاب ؟
پنجره خود را برای پیدایش نور و بلعیدن آن
طغیان زرین روی بی آلایه آماده می کند و این نور است که تا توقع و تمایل و رغبت پنجره ها را می بیند به سوی دفع ظلمتش می خیزد و جان عالم را به طراوت حضورش
فرا می خواند .
حال تو ای آنکه مرا مراد و خود را مرید می پنداری ، در این مدت اگرچه من و این ساز را در انحصار سکوت می دیدی
اما نه من بی نوا بودم و
نه این ساز مسکوت !
پاییزبان