ویرگول
ورودثبت نام
مثل پاییز
مثل پاییزچیزهایی برای نوشتن هست که هیچگاه نمی شود نوشتشان(علی اکبرامیدی)
مثل پاییز
مثل پاییز
خواندن ۲ دقیقه·۴ ماه پیش

نوازنده سکوت

من موسیقی را خیلی دوست دارم و ساز را نه ابزاری برای تجلی یک اثر موسیقایی بلکه

آن را روزنی به سوی معنا و عرفان می بینم .

بگذارید حکایتی برایتان تعریف کنم :

استادی بود خوش پنجه و عارف مسلک

که روزگار به عزلت و گردش در سیر سلوک و معنا می گذراند .

سازی در آغوش داشت که از او میل جدایی نبود اما کمتر گاهی رخش انگشتش را بر بستر آن ساز می دواند .

روزی شاگردش از او طرح شکوه کرد و با زبان طعنه گفت :

سازی که در اسارت سکوت است و مرادی که هنر را در اعماق خویش مدفون نموده

به چه کار مرید خویش آید .

استاد تبسمی تلخ نمود و کمی از آنجا که پیش تر بود تکانی نمود و گفت :

چند وقت است که مرا در حصر و سازم را در سکوت یافتی ؟

شاگرد گفت : مدتهاست

استاد گفت : در این زمان هیچ از من مرتکب نشد ؟

شاگرد گفت : تا آنجا که عالمم خیر

استاد گفت : هیچ پنجره ای به این خاطر که تمنا نماید از نور تا خلوتش را روشنی بخشد آغوش نمی گشاید ، پنجره ها باز می شوند و نور هرجا گشودگی یابد بدانجا روشنی می بخشد ، آیا هیچ از پنجره ای شنیدی بگوید ای نور مرا دریاب ؟

پنجره خود را برای پیدایش نور و بلعیدن آن

طغیان زرین روی بی آلایه آماده می کند و این نور است که تا توقع و تمایل و رغبت پنجره ها را می بیند به سوی دفع ظلمتش می خیزد و جان عالم را به طراوت حضورش

فرا می خواند .

حال تو ای آنکه مرا مراد و خود را مرید می پنداری ، در این مدت اگرچه من و این ساز را در انحصار سکوت می دیدی

اما نه من بی نوا بودم و

نه این ساز مسکوت !

پاییزبان

سکوتنور
۰
۰
مثل پاییز
مثل پاییز
چیزهایی برای نوشتن هست که هیچگاه نمی شود نوشتشان(علی اکبرامیدی)
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید