ویرگول
ورودثبت نام
مثل پاییز
مثل پاییزچیزهایی برای نوشتن هست که هیچگاه نمی شود نوشتشان(علی اکبرامیدی)
مثل پاییز
مثل پاییز
خواندن ۲ دقیقه·۵ سال پیش

میترسم از این شهر...

«میترسم از این شهر»

با پلک های خسته ورق می زنم خیابانهای تاریک و بی روشنایی شهرم را. آنقدر تاریک که گمان می کنم این شهر از بدو تولدش خورشید نداشته و در انباری متروک این جغرافیای هستی مردود و بی پناه مانده است. ما را به لبخند وادار نکنید وقتی لشکر غصه ها روی سینه شکسته شهر رژه می رود. دلخوشی این شهر به چیست؟ به پیراهن پر از دود و لکه هایی ست که هیچ بارانی توان شستشویش را ندارد و یا دلخوش به صنعت بی رحمی ست که گاهی روی دامنش آلاینده استفراغ می کند .
راستش را بخواهید می ترسم، می ترسم از مجسمه های بی محتوا و بی ریختی که فقط چهره شهر را افسرده تر و‌ زمخت تر کرده اند ، می ترسم از سگ هایی که از بی خانمانی خاکی های پرت شهر را بستر ولگردی نموده و باعث وحشت عابران شده اند ، می ترسم از پروژه های مستطیلی شکل و بی روح و پر از تکرار .

عمریست دلمان برای شهری تنگ شده است که هویت خویش را فراموش کرده است و دارد در قعر بی معنایی فرو‌می رود ، شهری که فرق چندانی با ویرانه ها ندارد.
پویا و ارگانیک و زنده نیست! شهری که وابسته به مهندسان جوان است و صد حیف جوانان‌ مهندسش درگیر جنجال بیکاری اند و یک روز روی دوش همین جوانان پیکر فرسوده اش تشییع می شود.
پنجره های این شهر را رو به دیوارها بگشایید و با چشمانتان ببینید که چقدر گم شده ایم و چقدر فاصله داریم با زندگی های آن بیرون!!
شهرمان جلف شده است، رخسار سبز و دوست داشتنی اش در غبار نادانی ها و بی مهری ها ناپدید شده است، لبخند شیرین و با نمکش کو؟ آن لبخندی که موسیقی شام های بی قرار شاعران بود .
می ترسم از این شهر...

✍️-علی اکبرامیدی

۲۳
۱۲
مثل پاییز
مثل پاییز
چیزهایی برای نوشتن هست که هیچگاه نمی شود نوشتشان(علی اکبرامیدی)
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید