من آرومم.

«من آرومم»

نویسنده: علی اکبرامیدی.

مجبورم خودم را آرام نگه دارم. ما از آن دسته پروانه هاییم که در پیله محصورمانده ایم و دلمان به این خوش است که در نوبت پروازیم.

پیر می شویم و خسته و افسرده و برگ های عمرمان یکی یکی می ریزد و باز نوبتمان نمی شود. درست مثل زندگی!! زندگی زندگی زندگی

همین زندگی که فقط اسمش را می شنوم و نمی دانم چیست. سهم امثال من از زندگی دست و پا زدن در تالاب فقر و نداری ست و ناچار در انتظار امیدی که احمقانه است. آری امیدهای احمقانه، همین امیدهایی که ما را علاف و یک لنگه پا روی زمین لغزنده زندگی نگه داشته اند.

عمریست که می نویسم و عاشق نوشتن هستم و بیشتر می فهمم که احمقم. بله من یک احمق هستم که می نویسم. اختیار باورم را به دست قلم روانی ام می دهم و آن را روی چهره کاغذ می رانم و واژه ها را به جان هم می اندازم تا در نهایت یادداشتی متولد شود که چه؟!!!

مثل پروانه ای که در پیله

با خیالاتش اوج میگیره

وقت پرواز می رسه اما.

توی آغوش پیله می میره.

زندگی سرد و تلخ و بی روحه.

زندگی یک ترانه ی گنگه

سهم ما مثل ماهیا از آب

غصه خوردن درون یک تنگه.

✍️علی اکبرامیدی