
« مرگ یک نیلوفر»
نویسنده: علی اکبرامیدی
در مرداب به دنیا آمدم. کنار اجسادی که می گویند روزی در همین مرداب دفن شده بودند.
محل تولدم، قبرستان بود. بوی لاشه ها از روی جلبک های بی حوصله تمام مرداب را گرفته بود. بلاخره رشد کردم و سر از مرداب بیرون آوردم.* دنیای خارج از مرداب دنیای قشنگی بود!!!*
نیلوفری که خیلی پیش تر از من متولد شده بود می گفت شخصی تمایل داشت از روی مرداب پلی بزند تا دیگران بتوانند از روی آن رفت و آمد کنند و گرفتار گل و لای ته مرداب نشوند اما یک روز خودش گرفتار خشم مرداب شد و استخوانهایش همین پایین است.
نمی دانم، خب داستان غم انگیزی است اما نباید با مرداب در می افتاد!
اخه اهالی این منطقه همه پیرو مرداب اند. اصلا میگویند خود مرداب به خاطر عقایدش اینگونه تنها شده است! مرداب دریایی ست که هستی اش را باخته و تنها و بی پناه در این حریم سرد و نمناک و لجن خوی سکنی گزیده است.
من به بیرون از این نا کجا آباد می اندیشیدم. به آن بیرون قشنگ. جایی که مرا بو بکشند بی آنکه این جلبک های بی اعصاب رایحه خوشم را در بوی گندشان محصور کنند. مرداب جای من نبود.
کم کم عقایدم را گفتم و بلبشوی اعتراض بین نیلوفران سرمست و پر از اشتیاق رهایی جان گرفت. کسی از جایی که بود رضایت نداشت و تمایل داشتند بیرون بروند. گاهی دخالت جلبک ها که به سربازان مرداب شهرت داشتند مانع از آن. می شد تا نیلوفرها زیبایی های بیرون را تجربه کنند.
چندتایی از نیلوفرها هم سعی داشتند مرداب را در نظر بقیه زیبا و دوست داشتنی جلوه بدهند.
که اغلب موفق هم می شدند و این احمق ها را به جمع خود اضافه می کردند.
مرداب مرا عامل این وانفسا می دانست.
یک روز که از روی آب گندیده و بی رنگ ان بیرون را تماشا می کردم احساس کردم چیزی مرا با خود به درون مرداب می کشد.
پایین و پایبن تر. همانطور که پایین می رفتم نگاه وحشت زده نیلوفرها را می دیدم.
و در آخر در گل و لای ته مرداب مدفون شدم.
نمی دانم تاریخ این روزهای مرداب، نام و نشان مرا به یاد خواهد داشت یا نه.
شاید شما هم اکنون با خودتان بگویید کاش با مرداب در نمی افتاد.