
?مثل یک کلبه در جنگل باشیم.
به قلم:علی اکبر امیدی.
گاهی تنهایی تنها مکانیست که برای رهایی از برخی انسانها به آن نیاز خواهی داشت.
واقعا از خودمان پرسیده ایم کلبه ها چرا در دل جنگل احساس عجیبی در ما ایجاد میکنند.
کلبه ها یک شهر خلاصه شده در جنگل اند. ولی هیچ گاه طبیعت جنگل را بر هم نمیزنند.
ارام و ریلکس هستند. از حریم خویش تجاوز نمیکنند و این ور و آن ور نمی جهند.
آنچه کلبه ها را از احساسی لطیف می آکند سازگاری او با خاصیت جنگل است.
پیکره ی کلبه باید شبیه جنگل باشد ولی داخل آن میتواند هر شکلی به خود بگیرد .درست مثل انسانهایی که شخصیت خود را به دو قسمت تقسیم میکنند و یک قسمت آن را برای عرضه در جامعه و شخصیت درونی اش را برای خودش نگه میدارد.
کلبه از بیرون تکه ای از جنگل است و از داخل یک حیات مجزا و مستقل.
کلبه رابط میان طبیعت و انسان است و در وسط این دو خودش نیز حیات دارد.
مثل کلبه بودن از این جهت قشنگ است که حریم ها را حفظ کرده و تعادل ایجاد میکند.
در عین حال که هم رنگ جنگل است از داخل قانون جنگل را بر هم میزند و یلگی درونی دلخواهی دارد.
گاهی باید اینگونه باشیم. دکوراسیون
درونیمان را آنگونه که میخواهیم بچینیم و از بیرون هم رنگ جامعه باشیم و ارام ارام به
طراحی یک جامعه ی سالم و استاندارد بپردازیم.
ضمنا این برای پرورش اطرافیانمان هم حائز اهمیت است.