
لبخندهای بی قافیه.
شاه شعر رخ زیبای تو اینبار چرا.
مملو از واژه افسرده ی بی قافیه بود.
.................. ................. .....
شاعر و نویسنده:علی اکبرامیدی
____________________
کیست آنکه دیوان پر فراز چهره ات را به هم ریخته تا نگاهت غصه بسراید.
نسیم گیسوانت به کدام قریه می وزد .
لشکر افسرده ی اشک هایت که همدم خیابان اند و همسفر رود، به قصد چه عاشقانه ای می بارند.
موسیقی آهنگین این صدای در حصار سکوت، چه زیبا می نوازد و صد حیف که جامه سکوت بر تن دارد و بر موج های بی قرار سوار است.
آهای، همدرد مهربان غصه های غروب های پر از تکرار ، در میان کدام برگ از دفتر شعرم «پرتوان» پر مهرت را جستجو کنم تا بر صورت سیاه شب سپیده بنوازی.
تا این تاریکستان ترسناک را بشویی و انوار هزار رنگت را بر این بوم بی روح و مستأصل نقاشی کنی.
این سرباز کهنه پوش بی سلاح برای دست یافتن به جغرافیای لبخند تو میجنگد و تو خود را کجای این دژ هزارتو پنهان ساخته ای. یا بیا و بگذار در تو حبس شوم تا من را در تویی ابدی مدفون سازم و یا اینکه از خودت ازادمکن.
یامرا به خود بیالود و اسیر کوی خود کن ،
یا مرا ز خود بشوی و به خودم برم بگردان.