ویرگول
ورودثبت نام
مثل پاییز
مثل پاییزچیزهایی برای نوشتن هست که هیچگاه نمی شود نوشتشان(علی اکبرامیدی)
مثل پاییز
مثل پاییز
خواندن ۱ دقیقه·۵ سال پیش

شیطانی که خدا شد.


/شیطانی که خدا شد///


?به قلم: علی اکبر امیدی


من اینجا هستم. کنار این خروش خلقت. این دوده ی ناشناس غریبه که از میان جمعیت بر میخواهد.

این بار رساتر از همیشه فریاد زد بر او سجده کن. التهاب ندانم کاری و دستپاچگی درونم را می آزرد. اگر خداوند مستحق سجده است پس این

خدای از راه رسیده کیست. از کجا آمده است.

انگار نمیشناسمش. خدا نمیخواست بداند که آنچه اینجاست همه اوییم و او در این ژرفنای آکنده از خدا چه میخواهد. سر در گریبان فکرهای پریشان و پراکنده بود

که آن صدا دوباره متساعد شد که بر او سجده کن.

سجده بر یک خدای دیگر!!

سوالی بود که درونم را منقلب میکرد . جسورانه پاسخ دادم نه . از کجا معلوم

مخلوقی دیگر سر بر نیاورد و باز هم بگویی سجده کن. خداوندا چه میکنی با خودت.

ایشانی که مرا به سجده اش وا میداری در توست نه بر تو.

خداگونه ایست که از اعماق

جنابتان دیار گشته است.

مرا به سجده او واندار که همه را عادت به التذاذ خدایی میکنی. پیشتر خودت گفتی همه توییم. پیشتر خودت گفتی منی اگر هست تویی و ما بقی خیال توییم. پس سجده نتوان کرد که من خود وسوسه گر خویشم. فریاد بر آورد در میان ما مباش.

با خودم گفتم در کدام میان!

خداوندا هر جا بروم تویی و در توام مرا از خودت به قصد خودت به قصد خودت بیرون میکنی!! سوالها ذهنمرا مخدوش میکرد. بیرون از خدا چه خبر است. اصلا کجاست ان بیرون.


ادامه دارد.....

۳۹
۹
مثل پاییز
مثل پاییز
چیزهایی برای نوشتن هست که هیچگاه نمی شود نوشتشان(علی اکبرامیدی)
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید