ویرگول
ورودثبت نام
مثل پاییز
مثل پاییزچیزهایی برای نوشتن هست که هیچگاه نمی شود نوشتشان(علی اکبرامیدی)
مثل پاییز
مثل پاییز
خواندن ۶ دقیقه·۴ سال پیش

سرگذشت یک پیانو

سرگذشت یک پیانو.
نویسنده: علی اکبر امیدی
«حکایتی که در عالم رویا آغاز شد و غیر واقعی ماند و مرد » کمی آهسته تر هم میشود مرا برد، این درست موقعی بود که نوازنده من، به خاطر بدهی مجبور شد مرا بفروشد و صاحب کنونی ام
‌در حال جابه جایی تن خسته من است. آنجا کنار پنجره ، هم ردیف آن گلی که موهایش بر زمین سرد سالن ریزش کرده جای من است، میخواهم آنجا باشم. رفاقت آفتاب و آن گل چه دیدنی ست،این صحنه برای لحظه ای مرغ خیال مرا ، به گذشته پراند، من در دستان نوازنده جوانی متولد شدم و نخستین بار با جوانه زدن عشق در قلب آن جوان صدای خودم را شنیدم. چقدر زیبا مرا می نواخت. هربار که در بستر صدای خویش می آرمیدم عشق می آمد و میفهماند که این آوای روح بخش و دل انگیز، معجزه اوست . هرچه جوان در هیاهوی عشق تقلا میکرد من زنده تر از قبل میشدم. حالا دیگر تمام عشق در من حلول میکرد و تنم بوی عشق میداد. شیفته خویش میشدم وقتی میدیدم عشق در دامن من جاری ست. بارش قطره های نور به داخل سالن و دلبری آن گل در میان ذره های رنگارنگ نورانی مرا به آن نقطه مانوس میکرد. اما این صاحب تازه به دوران رسیده
‌دستانش را بر گلویم میفشرد و مرا به جایی پر از نگرانی می کشید. جایی پرت و تاریک،
‌میان وسایل کهنه و دور ریختنی ! اگر علم نواختن نداشت و بی هنر بود چرا مرا خرید.
‌ همینطور که به آن انبارخانه نزدیک میشدم صدای صاحب نوازنده ام را میشنیدم که برای معشوقه اش اینگونه میخواند:
‌« اگر میخواهی یارت را خوشحال کنی به او شعر تقدیم کن. گل ها میپژمرند، لباس ها کهنه میشوند، حتی تصویر و صدا هم روزی خواهند مرد اما شعر تا ابد در
ذهن روحانی او به یادگار خواهد ماند. شعر دور ریختنی نیست و کهنه نمیشود، پژمرده نمیشود بلکه در هر زمانی تازگی خویش را حفظ میکند،ای دوست امیدوارم بدنت سهم کسی شود که روحش از تمام تو پر است ، مثل آن سازی که نوازنده خویش را می یابد. تو مثل یک ساز لطیف و زیبایی، امیدوارم نوازنده ات ، نوازنده خوبی باشد و بلد باشد تورا بنوازد. امیدوارم خدا تن و روحت را به کسی بسپارد که هنر نگهداری از تو را بداند، درست مثل گلی که در دامن خاک میروید و هراس پژمردن دارد. » مرا در گوشه ای از آن گورستان تاریک رها کرد و رفت. من بودم و دشتی از دور ریختنی ها، عالمی از چیزهایی که او ارزش داشتنش را نمی دانست و با آنها سرزمینی از ارزش های حبس شده ساخته بود.
من هنوز دلم می خواست کنار آن پنجره باشم و چشمانم پر شود از عشق بازی آفتاب و گل. بنشینم و تصویر آدم هایی که با عشق و بی عشق
روی پیاده رو های آن بیرون جنب و جوش میکنند را ورق بزنم . دلم برای خودم تنگ شده است ، برای دستان صمیمی آن جوان عاشق تا دوباره مرا بنوازد . دوباره نوازش صدای آن جوان عاشق به گوشم میوزد که با گریه میخواند:
گریه میکنم ، بیاد تمام ارزش هایی که روزی آنها را داشتم و به دلیل سهل انگاری از دستشان دادم آری گریه میکنم گاهی کمال آدمی در پستوی همین گریه های عاشقانه ای ست که ما را به عالم دل باز می گرداند، همان عالمی که یادآور هویت ماست.
من تنها یک پیانو نیستم، قلب من مملو از بغض ها و نگرانی های آن جوان نوازنده عاشق است که در من آوای دلخواه محبوبش را جستجو میکرد، این ساز گرد گرفته، دفتر سروده های آهنگین کسی ست که خودش را در یکی دیگر مدفون نمود تا در او باشد، در او حیات کند و در او بمیرد.
چون پیله ای که پروانه می‌زاید اما پرواز نمی اموزد، که پرواز دستاورد عشق است. پرنده عاشق بی بال، رسم پریدن می داند چون عشق در تمام او جریان دارد. دوباره نوای نوازنده ام را می‌شنوم اینبار صمیمانه تر با حریر صدایش ، هر گوشی را به شور می آورد:
«« در ایستگاه زمان ایستاده ام.
قطار آمدنت دیر کرده است.
پیراهنی از دلتنگی هایم برایت می بافم.
با اشک هایم مسیر رسیدنت را می شویم
همه ام را جمع و جور میکنم تا طلوع حضورت را در بغل بگیرم و افسوس یک زندگی گذراندم و نیامدی.»» هنوز هم در این سیاهی هولناکم و چیزی به نظرم نمی آید ، حس میکنم اطرافم چیزهایی اعلام حضور می کنند اما چشمانم به تاریکی عادت نکرده است و هنوز درحال و هوای نوازنده جوان خویش پرسه میزنم. دلم برایش شور میزند و تنم انتظار لمس دستانش را می کشد چقدر غم انگیز است کنار کسی باشی که اهل تو نیست، تو در عالم درک او نمی گنجی چون قامت درکش کوتاه است، اما عجیب است که او هنر را می‌خرد و در پستوی خانه قایم میکند.
«« کسی که قدر ارزش را نمی داند
بدان همرتبه بی ارزشان گردد
نخ نالایقی که گم شد از آغوش ابریشم
همان بهتر که هم آغوش پالان خران گردد »»
عکس معصومانه نوازنده جوانم روبروی چشمان خمار و خسته ام ظهور میکرد و گاهی توهم اینکه در باز میشود و تلاطم وحشت زده قطره های نور فضای سیاه اطرافم را می روشند و زمزمه های نوازنده جوانم همراه تمام این نیک بختی دوباره مرا در بر میگیرد:
«« کجایی که طراوت شکفتنت را بو بکشم و در وسعت بودنت شکل بگیرم و
برویم و در جغرافیای بیکران آغوشت خویش را بیارایم .»» یک روز ، هنگامی که محبت دستانش بر ملت درونم فرود می آمد گفت، غم انگیز است اینکه کهنه ها از یاد می روند و یک روز باستان شناسان ارزش های آن روزهای بودنشان را کشف می کنند و در کتاب ها تحریر می دهند و من آن کهنه ی از یاد رفته ام، اویی که ارزش هایش در عصر حیاتش ، زیر خروارها بی وفایی نادیده می ماند و هنگامی که دیر است هویتش را کاشفان باز می نمایانند و در سوگ ارزش هایش اشک افسوس می بارند. آه اینجا چقدر خسته کننده است، هنگامی که ننوازندت خود را بی محتوا و به درد نخور میبینی درست مثل من، تازه داشتم خواص خویش را در انگشتان آن نوازنده عاشق می یافتم که مرغ اقبال مرا به این اتاق تنگ سیاه چهره رهنمونم کرد. اینجای بی خواص، اینجای پر از دلهره و ترس و اضطراب، اینجای بی نام. جایی که میدانم پایان موسیقی ست. صاحبم می‌گفت ، اگر روزی تنها ماندی بی نیاز باش از تماس کسانی که تصور داشتی حضورشان تو را معنا می بخشد. خودت را با بی همگی مطلق سازگار کن و «خودت همه ی خودت باش». این اشاره عالمانه صاحبم مرا به درک خواص خویش واداشت، به اینکه حالا که او کنار من نیست خودم خودم را بنوازم. سعی نمایم به نواختن خویش. خودنواز روزگار خویش باشم.

دلخوش مباش بر آنکه اگر ساز شد دلت
بنوازدت کسی که تو را اختیار نیست


سخن آخر:
این صدای نفس گیر ، آوای غم انگیز مرگ زباله هاست. صدای ارزش هایی ست که در زباله دان جهان می پوسند و پر از اندیشه هایی ناب و دست نیافتنی اند. بیا و کنار بزن این پس مانده ها را و آرام به بازیافت تفکرات دور ریخته این تاریخ مصیبت زده بپرداز. فرق است میان زباله هایی که خود را ارزش می نامند و ارزش هایی که در سکوت غم انگیز زباله دان تاریخ پرسه میزنند و امان از اینگونه ارزش گذاری ها!
اینجا سرزمین ارزش های حبس شده است. ارزش هایی که از نگاه تاریخ افتخارات این جهان جا مانده اند و در فراموش خانه روزگار جان میکنند.

‌
‌

۱۳
۲
مثل پاییز
مثل پاییز
چیزهایی برای نوشتن هست که هیچگاه نمی شود نوشتشان(علی اکبرامیدی)
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید