
٫٫دست به باورام نزن٫٫٫٫
نویسنده: علی اکبر امیدی
٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫
بنام خدا.
آیا تا بهحال از خودمان پرسیده ایمچگونه باور میکنیم؟
چه ابزاری ما را تا باور پذیری نسبت به یکموضوع یا پدیده هدایت میکنند.
برای مثال چرا باور میکنمفلانی انسانخوبی است٬ آیا چون رفتار خوبی دارد؟ مهربان است؟ برخورد خوبی دارد؟
واقعیت این است که در همان لحظه ای که من دارم به خوب بودن یکانسان باور پیدا میکنم ٬ اثرات منفی جامعه آن انسان را دچار دگرگونی کرده و شخصیتش را تغییر میدهد٬ ومنمی مانمو یک پروژهناموفق از باورهایی که برای داشتنشان تحمل بیشتری بهخرج ندادم.
وقت بیشتری بهخودمان بدهیم برای باور کردن دیگران.
وقت بیشتری به احساسمان بدهیم برای اعتماد کردن .
وقت بیشتری به دلمان بدهیم تا با شناخت کاملتری از مخاطبخویش اطمینان کاملتری در خود ایجاد کند.
حقیقت این است که٬ بنای زندگی پایدار نخواهد بود مگر آنکه زیرساخت های آن اعتماد و اطمینان باشند.
به باورمان بفهمانیم٬ عجلهنکند.
خیلی از انسانهایی که به عالمباورمانگند زدند یک قالب زیبا بر روی یک هیبت زشت وشیطانی بودند که اگر در باور کردنشان قدری مکث میکردیم و دامنه شناختمان را گسترده تر٬ واقعیت های شخصیتی انها را می دیدیم.
دست به باورهای همنزنیم .
وتلاش کنیم تمام فایل های اضافی و به درد نخور را از درایو ذهنی مان پاککنیم.